“എന്താ ആയിഷാ… ഇന്ന് വളരെ ഡീസന്റ് ആണല്ലോ? വല്ല ബോധോദയവും ഉണ്ടായോ?” ദീപക് എന്റെ ചുരിദാറിലേക്ക് നോക്കി കളിയാക്കി ചോദിച്ചു. “പോടാ… എനിക്ക് തോന്നുമ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് ഡ്രസ്സ് ചെയ്യും. അതിന് നിന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വേണ്ട,” ഞാൻ ചെറുതായി ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ആഹാ… നീ എത്ര മൂടിപ്പൊതിഞ്ഞു വന്നാലും, ഈ ചുരിദാറിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന ആ വലിയ കാര്യങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ കണ്ണ് വെട്ടിക്കില്ല മോളേ,” പ്രവീൺ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. “അതെ അതെ… ഈ നീല ഷാളിനടിയിൽ അന്ന് കണ്ട ആ വെളുത്ത ഉരുണ്ട സാധനങ്ങൾ ഭദ്രമായിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാം,” ഗോവിന്ദും കൂട്ടുചേർന്നു.
അവരുടെ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് നാണമോ ദേഷ്യമോ വന്നില്ല. പകരം ഞാൻ വളരെ സ്വാഭാവികമായി ചിരിച്ചു. “നിങ്ങൾക്കൊക്കെ എന്നെ കളിയാക്കാൻ മാത്രമേ അറിയൂ. എന്നാലും എന്റെ ഈ ഡ്രസ്സ് കൊള്ളാമോ എന്ന് പറ?” ഞാൻ അവരെ നോക്കി ഒന്ന് കറങ്ങി കാണിച്ചു. അവരോടുള്ള എന്റെ ഈ പെരുമാറ്റം എന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയത്തെ മറച്ചുവെക്കാനുള്ള ഒരു മുഖംമൂടി മാത്രമായിരുന്നു. ക്ലാസ്സിലിരിക്കുമ്പോഴും ഞാൻ പഴയതുപോലെ തന്നെ അവരുമായി സംസാരിക്കുകയും ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു. ദീപക് ഇടയ്ക്കിടെ ഡെസ്കിനടിയിലൂടെ എന്റെ കാലിൽ തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അവനെ നോക്കി കള്ളക്കണ്ണെറിഞ്ഞു. എല്ലാം വളരെ സാധാരണമായ ഒരു കോളേജ് ദിവസം പോലെ കടന്നുപോയി.
എന്നാൽ ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം എന്റെ ഫോണിലേക്ക് സതീഷ് സാറിന്റെ ഒരു മെസ്സേജ് വന്നു. “ഉടനെ എന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് വരിക.” അത് കണ്ടതും എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നിന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി. ഇന്നലത്തെ ആ ഭയാനകമായ ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും എന്നെ വേട്ടയാടാൻ തുടങ്ങി. എന്റെ കാലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും എനിക്ക് അനുസരിക്കാതെ വഴിയില്ലല്ലോ. ഞാൻ കൂട്ടുകാരോട് ഒരു നുണ പറഞ്ഞ് സാറിന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് നടന്നു.
ഇത്രയൊക്കെ ചെയ്ത സാറുൻമാർക്ക് ചെറിയ ഒരു പണി കൊടുക്കണ്ടേ ഇത് revenge story അല്ല എന്ന് അറിയാം എന്നാലും ചെറിയ ഒരു പണി കൊടുക്കണം
with കളി
nice evale avar purath kond poyi ellavarkum share cheyyateee
kollam. waiting for next part