ഉമ്മ ഡൈനിങ് ടേബിളിൽ ചൂടുള്ള പുട്ടും കടലക്കറിയും എടുത്തുവെച്ചു. ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. കോളേജിലെ കാര്യങ്ങളും വീട്ടിലെ വിശേഷങ്ങളുമൊക്കെയായി വളരെ സാധാരണമായ സംസാരങ്ങൾ. എന്റെ ഉള്ളിൽ തിളച്ചുമറിയുന്ന അഗ്നിപർവ്വതം ആരും കാണുന്നില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. ഞാൻ വളരെ ശാന്തമായി ഭക്ഷണം കഴിച്ചു തീർത്തു.
ബാഗുമെടുത്ത് ഞാൻ കോളേജിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും ബസ്സിലിരിക്കുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സ് ചിന്തകളിലായിരുന്നു. ഇന്നലെ ആ വലിയ വീട്ടിൽ വെച്ച് ഹരി സാറും സതീഷ് സാറും എന്നോട് ചെയ്ത ക്രൂരതകൾ… അവർ എന്റെ നഗ്നതയും എന്റെ നിലവിളികളും അവരുടെ ഫോണിൽ പകർത്തിയിരിക്കുന്നു. ആ വീഡിയോകൾ അവരുടെ കയ്യിലുള്ളിടത്തോളം കാലം എനിക്ക് അവരുടെ അടിമയായി ജീവിച്ചേ മതിയാകൂ. എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ല. ആരെങ്കിലും അതറിഞ്ഞാൽ എന്റെ വാപ്പയുടെയും ഉമ്മയുടെയും മാനം പോകും, എന്റെ പഠിത്തം നിൽക്കും, എന്റെ ജീവിതം നശിക്കും. ആ സത്യം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എന്ത് തന്നെ വന്നാലും അവരെ അനുസരിക്കുക, അവർക്ക് വഴങ്ങിക്കൊടുക്കുക അല്ലാതെ എനിക്ക് വേറെ ചോയ്സ് ഇല്ല. ഞാൻ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ആ വിധി അംഗീകരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ അഹങ്കാരിയായ ആയിഷ മരിച്ചിരിക്കുന്നു. പകരം രണ്ട് പ്രൊഫസർമാരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് തലകുലുക്കുന്ന ഒരു പാവയായി ഞാൻ മാറി.
കോളേജിൽ എത്തിയപ്പോൾ തന്നെ ദീപകും ഗോവിന്ദും പ്രവീണും എന്നെ കാത്തുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ ദൂരെ നിന്ന് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവരുടെ മുഖത്ത് കുസൃതിച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ഞാൻ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. എന്റെ ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങളും പേടിയും എല്ലാം ഞാൻ ആ ഷാളിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചു. അവരോട് ഞാൻ എപ്പോഴും കാണിക്കുന്ന അതേ ആവേശത്തോടെയും ചിരിയോടെയും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.
