സ്വാഭാവികമായും അന്ന് കളിക്കാൻ ഒരു മൂഡില്ലായിരുന്നു………
അന്നത്തെ എല്ലാം ഞാൻ കനകത്തിന് വിട്ട് നല്കി….
സാധാരണ അങ്ങനുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ മുൻകൈ എടുത്ത് എന്നെക്കൊണ്ട് കളിപ്പിക്കുന്നത് കനകമാണ്…
അരയിൽ തളർന്ന് ഉറങ്ങുന്നവനെ മെല്ലെ പകിട ഉരുട്ടി മൂഡാക്കുന്ന ഓർമ്മയിൽ ഞാൻ പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നു
എന്റെ കുട്ടന് ആ ഓർമ്മ കൊണ്ട് തന്നെ ജീവൻ വച്ചു…
കുറച്ചേറെ നേരം ഞാൻ പ്രതീക്ഷ വിടാതെ കിടന്നു…
പതിവ് മുൻകൈ കാണാഞ്ഞ് പറ്റിപ്പിടിച്ച് ഞാൻ കനകത്തിന്റെ കൊങ്കകളെ ഉള്ളം കയ്യിൽ ഒതുക്കിയെങ്കിലും…. ബലമായി കനകം എന്റെ കൈകൾ എടുത്ത് മാറ്റി…
ട്രൻസ്ഫറിനേക്കാൾ എന്നെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തിയത് കനകത്തിന്റെ നിലപാട് ആയിരുന്നു….
അടുത്ത ദിവസം പ്രഭാത ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ കനകം അടുത്ത് വന്നു പറഞ്ഞു…..,
” ചീഫിന്റടുത്ത് ട്രാൻസ്ഫർ ക്യാൻസൽ ചെയ്യാൻ ചേട്ടൻ ഒന്ന് പറഞ്ഞ് നോക്ക്…..”
എനിക്ക് ആശ്വാസമായി… ഒന്നൂല്ലേലും ഒരു അനുതാപം ഉണ്ടായല്ലോ…
“ഓ…. ഞാൻ സംസാരിച്ചാൽ എന്താവാനാ..? ഒന്നും നടക്കൂലാ…”
