”സർ… നമുക്ക് എങ്ങനെയെങ്കിലും പോയിക്കൂടെ? ഏട്ടൻ വിളിക്കുമ്പോൾ കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ ടെൻഷനാകും,”
അവൾ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു.
ശിവപ്രസാദ് പതുക്കെ കാർ തിരിച്ചു. കണ്ണാടിയിലൂടെ അവളുടെ പരിഭ്രമം അയാൾ ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”തനിമ, ആ വന്നയാൾ പറഞ്ഞത് നീ കേട്ടില്ലേ? ഈ മഴയത്ത് കാട്ടാനകളുടെ മുന്നിൽ പോയി ചാടണോ? ജീവനാണ് വലുത്. പിന്നെ ചുരം ക്ലിയർ ആകാൻ മണിക്കൂറുകൾ എടുക്കും. ഈ രാത്രി റോഡിൽ കിടന്നാൽ ആരും സഹായിക്കാനുണ്ടാകില്ല.”
”പക്ഷേ സാർ…”
”ഒരു പക്ഷേയും ഇല്ല തനിമ. നമുക്ക് തിരിച്ചു പോയി അടുത്തുള്ള ഏതെങ്കിലും റിസോർട്ടിൽ റൂം എടുക്കാം. നാളെ വെളുപ്പിന് തന്നെ ഇറങ്ങാം. കാലാവസ്ഥ കണ്ടില്ലേ? ശരിക്കും ഒരു പ്രളയം വരുന്നത് പോലെയാണ്. മരങ്ങൾ വീണാൽ കറന്റ് ലൈനും കട്ടാകും. ഈ അവസ്ഥയിൽ റിസോർട്ടാണ് ഏറ്റവും സുരക്ഷിതം.”
അയാൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.
“ഹരിക്ക് കാര്യം പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാകും. ഇത് പ്രകൃതിക്ഷോഭമല്ലേ? നിന്റെ സുരക്ഷയാണ് എന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം. വാശി പിടിക്കാതെ ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കൂ.”
തനിമയ്ക്ക് ആകെ തളർച്ച തോന്നി. പുറത്തെ ഇരുട്ടും ഇടിമിന്നലും അവളെ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തി. വേറെ വഴിയൊന്നുമില്ലെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ തലയാട്ടി.
ശിവപ്രസാദിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ക്രൂരമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അയാൾ വണ്ടി വേഗത്തിൽ അടുത്തുള്ള ഒരു ലക്ഷ്വറി റിസോർട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. ആ രാത്രി തന്റെ പ്ലാനുകൾ ഓരോന്നായി നടപ്പിലാക്കുകയായിരുന്നു അയാൾ
