കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി മഴ നനഞ്ഞു കൊണ്ട് ഓടി റിസോർട്ടിന്റെ റിസപ്ഷനിൽ എത്തിയപ്പോൾ തനിമയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി.
ബോസ് ശിവപ്രസാദ് റിസപ്ഷനിസ്റ്റുമായി സംസാരിക്കുന്നത് അവൾ ഭീതിയോടെ നോക്കി നിന്നു.
”സാർ, ഈ കാലാവസ്ഥ കാരണം ചുരത്തിൽ കുടുങ്ങിയവരെല്ലാം ഇങ്ങോട്ടാണ് വരുന്നത്. എല്ലാ റൂമുകളും ബുക്ക്ഡ് ആണ്. ഒരൊറ്റ റൂം മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളൂ,”
റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് പറഞ്ഞു.
ശിവപ്രസാദ് ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ തന്റെ വാലറ്റിൽ നിന്നും ക്രെഡിറ്റ് കാർഡ് എടുത്തു കൊടുത്തു.
“കുഴപ്പമില്ല, എത്ര പൈസ ആയാലും ആ റൂം ഞങ്ങൾക്ക് വേണം.”
അത് കേട്ടതും തനിമയുടെ കാൽചുവട്ടിലെ മണ്ണ് ഒലിച്ചു പോകുന്നത് പോലെ തോന്നി.
“സാർ… എന്താ ഈ പറയുന്നത്? നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഒരു മുറിയിലോ? അത് വേണ്ട സാർ… എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു.”
ശിവപ്രസാദ് തനിമയുടെ അരികിലേക്ക് വന്ന് അവളുടെ തോളിൽ പതുക്കെ കൈ വെച്ചു.
“തനിമ, ഈ മഴയും കാറ്റും കണ്ടില്ലേ? പുറത്ത് മരങ്ങൾ കടപുഴകി വീഴുകയാണ്. ഈ രാത്രി നമ്മൾ എവിടെ പോകും? നിനക്ക് എന്നെ വിശ്വാസമില്ലേ? ഞാനൊരു ബോസ്സ് എന്നതിലുപരി നിന്റെ സുരക്ഷ നോക്കേണ്ട ആളല്ലേ? റൂമിൽ രണ്ട് സെക്ഷൻ ഉണ്ടാവും നീ അവിടെ സമാധാനമായി കിടന്നോളൂ. ഞാൻ അവിടെയുള്ള സോഫയിൽ ഇരുന്നോളാം.”
തനിമ തന്റെ ചുറ്റും നോക്കി. ഹോട്ടലിന് പുറത്ത് കാറ്റ് ഭീകരമായി ആഞ്ഞടിക്കുന്നുണ്ട്. മിന്നൽ പിണരുകൾ ആകാശത്തെ കീറിമുറിക്കുന്നു. അവൾക്ക് കരച്ചിൽ വന്നു.
