“ചേച്ചീ…പിറകിലത്തെ സീറ്റിൽ പോവുകയാണെങ്കിൽ കുറച്ചുകൂടി സൗകര്യമായിരിക്കും” എന്ന് ഞാൻ ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞു. പക്ഷെ ചേച്ചിക്ക് ഭയമായിരുന്നു.
“വേണ്ടെടാ….ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ പിന്നെ മാനം പോകും…എനിക്ക് പേടിയാ… ഇവിടെ വെച്ച് തന്നെ മതി,” ചേച്ചി പറഞ്ഞു.
“ഒന്നും പേടിക്കാനില്ല ചേച്ചീ..എല്ലാവരും നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. പിന്നെ ഒത്തിരി നേരം ഇരിക്കേണ്ട, പെട്ടെന്ന് തന്നെ തിരിച്ചു വരാം. ഞാനല്ലേ പറയുന്നേ..ചേച്ചിക്ക് ഒരു പ്രോബ്ലവും ഉണ്ടാകാതെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. ഏറ്റവും പിറകിലായത് കൊണ്ട് നമ്മളെ ഈ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ ആരും കാണാനോ, ശ്രദ്ധിക്കാനോ പോകുന്നില്ല. ഇവിടെ ആകുമ്പോ ചിലപ്പോൾ തോട്ടു മുന്നിലുള്ള ആളുകൾ ശബ്ദം കേട്ടു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാലോ? അവിടെ ആകുമ്പോൾ ആരും ഒന്നും ബസ്സിൻ്റെ ഓടുന്ന ശബ്ദത്തിൽ കേൾക്കുകയും അറിയുകയും ഇല്ല. ചേച്ചി വായോ, പ്ലീസ്… സേഫ് അവിടെയാണ് ചേച്ചീ, ഞാനല്ലേ വിളിക്കുന്നെ. ഒന്നും പേടിക്കാനില്ല,” ഞാൻ ചേച്ചിയോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ബ്ലാങ്കറ്റ് മാറ്റി എഴുന്നേറ്റു.
ഞാൻ പാന്റിന് വിളിയിൽ മുഴുത്തു നിൽക്കുന്ന എൻ്റെ പീരങ്കിയും കയ്യിൽ താങ്ങി പിടിച്ചു ഏറ്റവും പിറകിലുള്ള സീറ്റിൽ പോയിരുന്നു. ചേച്ചി അപ്പോളും അവിടെ തന്നെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഞാൻ ഫോണെടുത്തു ഡ്രൈവർ ചേട്ടനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
“ചേട്ടാ…എല്ലാം ഡബിൾ ഓക്കേ ആണ്..പിന്നെ മുന്നറിയിപ്പില്ലാതെ ഹെൽപർ ചേട്ടനെ അകത്തേക്ക് വിട്ടേക്കല്ലേ ട്ടോ..എന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടേ..അകത്തേക്ക് വിടാവുള്ളൂ… ട്ടോ.”
