ക്യാമ്പസ്‌ സ്റ്റോറീസ് [lee child] 187

​നീരജ്: “തിരിച്ചു കിട്ടിയത് ഭാഗ്യം. പക്ഷേ നീ ഇനി അവനുമായിട്ട് ഒരു ബന്ധവും വെക്കരുത്. അവൻ നിന്റെ അഡ്മിറ്റ് കാർഡ് തന്നത് വല്ല ലക്ഷ്യവും വെച്ചായിരിക്കും. ഐഐടിയിൽ പോയിട്ട് നീ ഇങ്ങനെ മണ്ടത്തരങ്ങൾ കാണിക്കാനാണെങ്കിൽ അവിടെ നിൽക്കണ്ട, തിരിച്ചു പോന്നോ!”

​നീരജ് ദേഷ്യത്തോടെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. ശിവാനി ഫോൺ കട്ടിലിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ട്രെയിനിൽ വെച്ച് ആ അപരിചിതനായ ആദിത്യ കാണിച്ച ആ ഒരു കരുതൽ പോലും, വർഷങ്ങളായി കൂടെയുള്ള നീരജിന് കാണിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്ന് അവൾ ഒരു നിമിഷം ഓർത്തുപോയി.

________________

MITബോംബെ കാമ്പസിലെ ഏറ്റവും സ്വാധീനമുള്ള വ്യക്തിത്വമാണ് ആദിത്യ നാരായണൻ. വെറുമൊരു ഇൻഡസ്ട്രിയലിസ്റ്റിന്റെ മകൻ എന്നതിലുപരി, 2 ണ്ട് ഇയർ cse സ്റ്റുഡന്റ്….കാമ്പസിലെ സെക്രട്ടറി ഓഫ് ആർട്സ് ആൻഡ് സയൻസ് കമ്മിറ്റി എന്ന നിലയിൽ എല്ലാവർക്കും പ്രിയങ്കരൻ. ഏത് വോളന്ററി ആക്ടിവിറ്റിയുണ്ടെങ്കിലും ആദിത്യ മുന്നിലുണ്ടാകും. പ്രൊഫസർമാർക്ക് പോലും ആദിത്യയുടെ മാനേജ്‌മെന്റ് സ്കില്ലിലും ഇൻ്റലിജൻസിലും വലിയ വിശ്വാസമാണ്.

​ഓറിയന്റേഷൻ പ്രോഗ്രാമിന്റെ തലേദിവസം രാത്രി. MITമെയിൻ ബിൽഡിങ്ങിന് മുന്നിലുള്ള കഫറ്റീരിയയിൽ ആദിത്യ തന്റെ സുഹൃത്തും കമ്മിറ്റി മെമ്പറുമായ സ്മിതയോട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.

​ആദിത്യ: “ഹേയ്, സ്മിതാ…”

​സ്മിത: “ഹാ ആദി, പറ. നാളത്തെ പ്രോഗ്രാമിന്റെ ലാസ്റ്റ് മിനിറ്റ് ചെക്കിങ്ങിലാണോ നീ?”

​ആദിത്യ: “അതല്ല… നാളെ പുതിയ ബാച്ച് ഫ്രഷേഴ്സ് വരുമല്ലോ. നീ ആരെയെങ്കിലും ‘റാഗ്’ ചെയ്യാൻ പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നുണ്ടോ? ഐ മീൻ, വെറുതെ ഒന്ന് ഇൻട്രോ എടുക്കാൻ?”