നീരജ്: (അല്പം ഗൗരവത്തിൽ) “നീ ട്രെയിൻ കയറിയോ? ഞാൻ വിളിച്ചപ്പോൾ എന്താ എടുക്കാഞ്ഞത്?”
”അത്… സ്റ്റേഷനിൽ തിരക്കായിരുന്നു. അച്ഛനും അമ്മയും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു അതുകൊണ്ട് വിളിക്കാൻ പറ്റിയില്ല.”
നീരജിന്റെ കണ്ണുകൾ വീഡിയോ കോളിലൂടെ അവളുടെ ചുറ്റുപാടും പരതുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ സ്വരത്തിൽ ഒരുതരം ഉടമസ്ഥാവകാശം മുഴച്ചുനിന്നു…
നീരജ്: “കൂപ്പയിൽ വേറെ ആരെങ്കിലുമുണ്ടോ? ഐ മീൻ… ആൺകുട്ടികൾ വല്ലവരും?”
ശിവാനി ഒന്ന് മടിച്ചു. തന്റെ തൊട്ടടുത്ത് ഇരിക്കുന്ന ആദിത്യയെ അവൾ ഒന്ന് നോക്കി. ആദിത്യ ഇപ്പോഴും ലാപ്ടോപ്പിൽ എന്തോ ടൈപ്പ് ചെയ്യുന്നതായി അഭിനയിക്കുകയാണെങ്കിലും അവന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ഇവരുടെ സംഭാഷണത്തിലായിരുന്നു…
“ഉണ്ട്… ഒരാളുണ്ട്. നീ എന്തിനാ ഇപ്പോൾ അതൊക്കെ ചോദിക്കുന്നത്?”
നീരജ്: (മുഖം കടുപ്പിച്ചു) “ശിവാനി, മുംബൈ നീ വിചാരിക്കുന്ന പോലെയല്ല. അവിടെയുള്ള ടൈപ്പുകളെ എനിക്കറിയാം. നീ അവിടെ പോയി പഠിച്ചാൽ മതി, അനാവശ്യ കൂട്ടുകെട്ടുകൾ ഒന്നും വേണ്ട. ഐഐടിയിൽ പോയാൽ നീ എന്നെ മറക്കുമോ എന്നൊരു പേടി എനിക്കുണ്ട്.”
അപ്പൊ പേര് ശിവാനി…
അവളുടെ ബാഗിലെ നെയിം കാർഡ ഞാൻ നോക്കി…
ശിവാനി സുബ്രഹ്മണ്യൻ….
അവൾ ഒന്ന് ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. നീരജിന്റെ ഈ അമിതമായ പൊസസീവ് സ്വഭാവം അവൾക്ക് ശീലമാണെങ്കിലും, ഒരു അപരിചിതന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് ഇത് കേൾക്കുന്നത് അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കി…
”നീരജ്, ഞാൻ പഠിക്കാനാണ് പോകുന്നത്. നീയും എൻട്രൻസ് എഴുതിയതല്ലേ? നിനക്കറിയാമല്ലോ MITലൈഫ് എത്ര ബിസിയാണെന്ന്. വെറുതെ സംശയിക്കരുത്.”
Wow nice theme 👀
Nallor story vaykan vendi waiting, keep going ❤️🙌
good store continue nextpart
due to some I changed the college name, it is mit..
woow…. pwoliii🔥🔥