ക്യാമ്പസ്‌ സ്റ്റോറീസ് [lee child] 56

ഇവളെ പടച്ചവന്റെ തന്തയെ കണ്ടാൽ….

എന്താ പറഞ്ഞേ…

ഒന്നുമില്ല കിടന്നോ…

​ആദിത്യ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ പരിഹാസമല്ല, മറിച്ച് അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടുള്ള ഒരു ബഹുമാനമായിരുന്നു.

​ആദിത്യ: “ശരി മാഡം. നിങ്ങളുടെ സുരക്ഷയ്ക്കാണ് മുൻഗണന. ഞാൻ പുറത്തെ ഈ സീറ്റിൽ ഇരുന്നോളാം. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം… മുംബൈയിൽ എത്തുമ്പോൾ ഈ ‘പേടി’ കുറച്ച് മാറ്റേണ്ടി വരും. അവിടെ എല്ലാവരും ഇത്രയും വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്തു എന്ന് വരില്ല.”

​അവൻ തന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് ബാഗ് തലയിണയാക്കി പുറത്തെ സീറ്റിൽ ഇരുന്നു. ശിവാനി വാതിൽ അടയ്ക്കുന്നതിന് മുൻപ് അവനെ ഒന്നുകൂടി നോക്കി. അവൻ ആ ഇരുട്ടിലും ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്ന് തന്റെ ജോലിയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയാണ്…

​ശിവാനി: (പതുക്കെ) “താങ്ക്സ്… പിന്നെ, ആ ചിക്കൻ കറിക്ക് നല്ല മണമായിരുന്നു. പക്ഷേ എനിക്ക് കഴിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.”

​അവൾ വാതിൽ അടച്ചു. ആദിത്യയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

​ആദിത്യ: (മനസ്സിൽ) “ശിവാനി സുബ്രഹ്മണ്യൻ… നിന്നെ ഐഐടിയിൽ വെച്ച് കാണുമ്പോൾ നീ എന്ത് പറയുമെന്ന് എനിക്ക് കാണണം.”

രാത്രി മുഴുവൻ ട്രെയിനിന്റെ ഇടനാഴിയിലെ ആ ചെറിയ സീറ്റിലിരുന്ന് ലാപ്ടോപ്പിൽ ജോലി ചെയ്തതുകാരണം ആദിത്യയുടെ കണ്ണുകൾ പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുലർച്ചെ എപ്പോഴോ തളർച്ച കൊണ്ട് അവൻ ഒന്ന് മയങ്ങിപ്പോയി. മുംബൈയുടെ പ്രാന്തപ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് ട്രെയിൻ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടാകാനിടയുള്ള തിരക്കും ബഹളവും അവനെ ഉണർത്തി…

​മയക്കത്തിന്റെ ആലസ്യത്തോടെ, മുടി ഒന്ന് ഒതുക്കി അവൻ തന്റെ കൂപ്പയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തി. വാതിൽ പകുതി തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു.