“പാറൂ, ചിത്ര എവിടെ? ഞാൻ കുറെ നേരമായി വിളിക്കുന്നു, അവൾ ഫോൺ എടുക്കുന്നില്ല. റൂമിൽ ഇല്ലേ?” അവൻ കിതപ്പോടെ ചോദിച്ചു.
പാറുവിന്റെ ഉള്ളിലെ കുടിലബുദ്ധി ആ നിമിഷം ഉണർന്നു. അവൾ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി. “അയ്യോ ഗോകുൽ, ചിത്ര രാവിലെ തന്നെ വർക്കലയ്ക്ക് പോയി. നീയും കൂടെ ഉണ്ടെന്നാണല്ലോ ഞാൻ കരുതിയത്. എന്ത് പറ്റി?”
ഗോകുൽ: ഏയ് ഒന്നുമില്ല.. അവൻ ഫോൺ കട്ടാക്കി..
ഗോകുലിന്റെ കാതുകളിൽ ആ വാക്കുകൾ ഇടിത്തീ പോലെ വന്നു വീണു. അവൾ മറ്റാരോടൊപ്പം വർക്കലയിൽ പോയിരിക്കുന്നു! സംശയവും ദേഷ്യവും അവന്റെ ഉള്ളിൽ ആളിപ്പടർന്നു. അവൻ പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല.. ഉടനെ തന്റെ ബൈക്കെടുത്ത് വർക്കലയുടെ ദിക്കിലേക്ക് പാഞ്ഞു.
.
ബീച്ചിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ചിത്രയുടെ മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ ആയിരുന്നു … വർക്കലയിലെ ആ ചുവന്ന പാറക്കെട്ടുകളും ഇരമ്പുന്ന കടലും… ഇവിടെ വെച്ചായിരുന്നു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഗോകുൽ ആദ്യമായി അവളുടെ കൈ പിടിച്ചത്. അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ ആദ്യ സാക്ഷികൾ ഈ കടൽ തീരം മാത്രം ആയിരുന്നു. ഇവിടുത്തെ ഓരോ കാറ്റിലും അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ മണമുണ്ട്…
താൻ പണ്ട് ഗോകുലിനോടൊപ്പം നടന്ന അതേ വഴിയിലൂടെ ഇന്ന് മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ കൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി. വല്ലാത്തൊരു കുറ്റബോധം അവളുടെ നെഞ്ചിൽ കല്ലുപോലെ വന്നു തറച്ചു. അവളുടെ മൗനം ശ്രദ്ധിച്ച ഫവാസ് പതുക്കെ പിന്നിലൂടെ വന്ന് അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. അവൻ അവളിലേക്ക് ഒട്ടിനിന്ന് അവളുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു: “എന്താ ചിത്രേ… നീ എന്താ ആലോചിക്കുന്നത്? നമ്മൾ ഇവിടെ എത്തിയത് നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലേ?”
