ഒന്നുമില്ല… ഞാൻ ജസ്റ്റ് ഒന്ന് ആലോചിച്ചതാ,” ഫവാസിന്റെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി അവൾ ഒന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറി. എന്നിട്ട് പതുക്കെ നനഞ്ഞ മണലിലൂടെ തിരമാലകളെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.
കടലിന്റെ വന്യത കണ്ട് അവൾ ഒന്ന് മടിച്ചുനിന്നു. പതഞ്ഞു പൊങ്ങുന്ന തിരമാലകൾ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങളെ നനയ്ക്കുമോ എന്ന ഭയത്തേക്കാൾ, ഈ സാഹചര്യം തന്നെ എങ്ങോട്ടാണ് എത്തിക്കുക എന്ന ഭീതിയായിരുന്നു അവൾക്ക്. ആ നിമിഷം ഫവാസ് അവളുടെ കൈകളിൽ വീണ്ടും മുറുകെ പിടിച്ചു.
“നീ ഇങ്ങനെ പേടിക്കാതെ ചിത്ര… ഞാൻ കൂടെയില്ലേ?” അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ആത്മവിശ്വാസം അവൾക്ക് ഒരു താങ്ങായി തോന്നി.
അവൻ അവളെ വലിച്ചു തിരമാലകൾക്കിടയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. തണുത്ത വെള്ളം അവളുടെ കാലുകളിൽ തട്ടിയപ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ ഒന്ന് തുള്ളിച്ചാടി. അവർ തിരമാലകൾക്കിടയിലൂടെ അവിടെ കുറച്ചുനേരം നടന്നു.. ആ വെള്ളത്തുള്ളികൾക്കിടയിൽ അവർ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം വെള്ളം തെറിപ്പിച്ചും മറ്റും സമയം ചിലവഴിച്ചു തുടങ്ങി. കുറച്ചു മുൻപ് വരെ തന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന ഗോകുലിന്റെ മുഖവും, കുറ്റബോധത്തിന്റെ ഭാരവും ആ തിരമാലകളിൽ ഒലിച്ചുപോയതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
ഫവാസിന്റെ സാമീപ്യം ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് സുരക്ഷിതമായി അനുഭവപ്പെട്ടു. താൻ അവനെ തൊടാൻ അനുവദിക്കില്ലെന്നും, അകലം പാലിക്കുമെന്നും സ്വയം എടുത്ത പ്രതിജ്ഞകൾ ഓരോന്നായി തകരുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞില്ല. തിരമാലകളിൽ നിന്നും വഴുതി വീഴാതിരിക്കാൻ അവൾ അവന്റെ കരുത്തുള്ള കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. പതുക്കെ അത് അവന്റെ കൈകളിൽ തൂങ്ങിയുള്ള നടത്തമായി മാറി.
