ചേട്ടൻ താക്കോൽ തിരിച്ച് വാതിൽ തുറന്നു. ഉള്ളിൽ കയറി ലൈറ്റുകൾ തെളിച്ചപ്പോൾ അതീവ മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച ഒരു വിശാലമായ ഹാൾ ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു. വിലകൂടിയ തേക്ക് തടിയിൽ തീർത്ത സോഫകളും, മങ്ങിയ പ്രകാശമുള്ള ലാമ്പുകളും ആ മുറിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക വശ്യത നൽകി.
“ഇരിക്കടാ… നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളടത്ത് ഇരുന്നോ. സ്വന്തം വീടുപോലെ കരുതിയാൽ മതി,” ചേട്ടൻ സോഫയിലേക്ക് കൈചൂണ്ടി പറഞ്ഞു.
ഞാൻ ഒരു സിംഗിൾ സോഫയിൽ അമർന്നിരുന്നു. ചേട്ടൻ വശത്തുള്ള വലിയ ത്രീ-സീറ്റർ സോഫയിൽ ഇരുന്നു. ചേച്ചിയും ചേട്ടനോട് ചേർന്ന് തന്നെ ഇരുന്നു. വണ്ടിയിൽ വച്ച് നടന്ന കാര്യങ്ങളുടെ ബാക്കിപത്രം എന്നോണം ചേച്ചിയുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം അപ്പോഴും അല്പം വേഗത്തിലായിരുന്നു.
“ദാസപ്പൻ്റെ (സുഹൃത്ത്) ഭാഗ്യം നോക്കണേ, ഇത്രയും നല്ലൊരു ഫ്ലാറ്റ് ഇട്ടിട്ടാണ് അവൻ നാട്ടിലേക്ക് ഓടിയത്,” ചേട്ടൻ ചുറ്റും നോക്കി പറഞ്ഞു.
“അതെയല്ലേ… നമുക്ക് ഇവിടെ സമാധാനമായി കുറച്ചു സമയം ഇരിക്കാമല്ലോ,” ചേച്ചി മറുപടി നൽകി.
എന്നാൽ ഇരുന്ന ഉടനെ തന്നെ ചേച്ചി പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു. ആ ചലനത്തിൽ ഒരുതരം അസ്വസ്ഥതയോ അതോ പുതിയൊരു ആവേശമോ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
“എന്താ ചേച്ചി? എങ്ങോട്ടാ?” ഞാൻ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ പോയി കുടിക്കാൻ വല്ലതും എടുക്കാം. ഇത്രയും ദൂരം വന്നതല്ലേ, എല്ലാവർക്കും നല്ല ദാഹം കാണും. പിന്നെ… വണ്ടിയിലെ ചൂട് മാറ്റാൻ കുറച്ച് തണുത്ത വെള്ളം കൂടി വേണമല്ലോ,” എന്നെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചുകൊണ്ട് ചേച്ചി പറഞ്ഞു.
bro, നല്ല കഥകൾ ആണ്. പക്ഷേ കുറച്ച് effort ഇട്ടു കൂടെ? ഒന്ന് നാടൻ ഭാഷ ആക്കിയാൽ വളരെ നല്ല കഥയാകും. ഇവിടെ സംഭാഷണങ്ങൾ പലതും പക്കാ ഫോർമൽ ആകുന്നു. ആ ഭാഗത്തിൻ്റെ ഫീൽ തന്നെ പോകുന്നു. നമ്മുക്ക് അതിൻ്റെ ഫീൽ കിട്ടണം എങ്കിൽ പച്ചക്ക് നല്ല നാടൻ ഭാഷ വേണം. അതായത് സാഹിത്യം ഒഴിവാക്കണം എന്ന്.