അങ്ങനെ ആ ദിവസത്തിനായി ഞങ്ങൾ കാത്തിരുന്നു. ഒരു വ്യാഴാഴ്ച വൈകുന്നേരം ആണ് ഞങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്തത്. ആദ്യമായി കാണുകയാണ്. മക്കളെ വീട്ടിലാക്കി അവർ ദോഹയ്ക്ക് പുറത്തുള്ള ഒരു സ്ഥലത്തേക്ക് അവരുടെ വാഹനവുമായി വന്നു. എൻ്റെ വാഹനത്തിൽ ഞാനും അവിടെ കാത്തുനിന്നു. ഞാൻ അവരുടെ വാഹനത്തിൻ്റെ പിന്നിലേക്ക് കയറി. കുറച്ചു ദൂരം പിന്നിട്ട് ഞങ്ങൾ ഒരു വിജനമായ സ്ഥലത്തേക്ക് എത്തി.. അങ്ങനെ കുറച്ചുനേരത്തെ സംസാരത്തിനിടെ ചേച്ചി വളരെ കുറച്ച് മാത്രം സംസാരിച്ചു.
അരുൺ ചേട്ടൻ ഫോണിൽ സംസാരിക്കാൻ വാഹനത്തിന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ, കാറിനുള്ളിൽ ഒരു മൗനമുള്ള പ്രതീക്ഷ പടർന്നു. പുറത്ത് ഇരുട്ട് കനത്തിരുന്നു; തെരുവുവിളക്കുകളുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രമേ കാറിന്റെ ജനാലകളിലൂടെ അകത്തെത്തുന്നുള്ളൂ. ഞാൻ ലിസ ചേച്ചിയോട് ചേർന്നിരുന്നു. അവളുടെ ശ്വാസം കേൾക്കാവുന്ന അടുപ്പം.
“ചേച്ചി… ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ എന്താ തോന്നുന്നത്?” ഞാൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
അവൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു, കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി. “ഭയവും… ഇഷ്ടവും കലർന്ന ഒരു തോന്നൽ. അരുൺ ഇതൊക്കെ പ്ലാൻ ചെയ്തതാണല്ലേ?”
“അതെ… പക്ഷേ ചേച്ചി ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യില്ല. നമുക്ക് സംസാരിക്കാം മാത്രം.”
അവൾ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. “നിന്നോട് സംസാരിക്കാൻ എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്, ജെറി. നീ… വളരെ മൃദുവായി പെരുമാറുന്നു. അതാണ് എനിക്ക് ഭയം കുറയ്ക്കുന്നത്.”
ഞങ്ങൾ പതുക്കെ സംസാരം തുടങ്ങി. അവളുടെ ജോലി, കുട്ടികൾ, ഖത്തറിലെ ജീവിതം, നാട്ടിലെ ഓർമകൾ… പതിനഞ്ച് മിനിറ്റുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവളുടെ ശബ്ദം കൂടുതൽ സ്വാഭാവികമായി, കൂടുതൽ അടുപ്പമുള്ളതായി മാറി. ചിരി കൂടി. കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിളക്കം.
bro, നല്ല കഥകൾ ആണ്. പക്ഷേ കുറച്ച് effort ഇട്ടു കൂടെ? ഒന്ന് നാടൻ ഭാഷ ആക്കിയാൽ വളരെ നല്ല കഥയാകും. ഇവിടെ സംഭാഷണങ്ങൾ പലതും പക്കാ ഫോർമൽ ആകുന്നു. ആ ഭാഗത്തിൻ്റെ ഫീൽ തന്നെ പോകുന്നു. നമ്മുക്ക് അതിൻ്റെ ഫീൽ കിട്ടണം എങ്കിൽ പച്ചക്ക് നല്ല നാടൻ ഭാഷ വേണം. അതായത് സാഹിത്യം ഒഴിവാക്കണം എന്ന്.