“എല്ലാം ഓക്കേയാണല്ലേ?” അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.
ലിസ ചേച്ചി തല കുലുക്കി, ലജ്ജിച്ച് ചിരിച്ചു. “അതെ… ജെറി വളരെ… നല്ല രീതിയിൽ…”
അരുൺ ചേട്ടൻ മുൻസീറ്റിൽ ഇരുന്നു, പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി. “ഞാൻ നോക്കി നിൽക്കാം. നിനക്ക് കംഫർട്ടബിൾ ആണോ ലിസ?”
അവൾ എന്റെ കൈയിൽ കൂടുതൽ ചേർന്നു. “അതെ… എനിക്ക്… ഇഷ്ടമാണ്. ജെറി, നീ… തുടരാം.”
ഞാൻ വീണ്ടും അവളുടെ കൈയിൽ ചുംബിച്ചു, ഇത്തവണ കൈമുട്ടിനപ്പുറത്തേക്ക്. അവളുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി. പുറത്തെ ഇരുട്ടും കാറിനുള്ളിലെ ചൂടും ഒരുമിച്ച് ഒരു റൊമാന്റിക് മായാജാലം സൃഷ്ടിച്ചു. ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ആ നിമിഷത്തിൽ പൂർണ്ണമായും ഒരുമിച്ചിരുന്നു—സ്നേഹവും ആഗ്രഹവും വിശ്വാസവും കലർന്ന ഒരു നിശ്ശബ്ദ ധാരയിൽ.
വണ്ടിയുടെ ഡോർ അടഞ്ഞതോടെ പുറംലോകവുമായുള്ള ബന്ധം അറ്റതുപോലെ തോന്നി. വണ്ടിക്കുള്ളിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, എനിക്ക് അഭിമുഖമായി ഇരിക്കുന്ന ചേച്ചിയുടെ വേഷവിധാനം ഞാൻ ഒരിക്കൽ കൂടി ശ്രദ്ധിച്ചു. കൈമുട്ടു വരെ തെറുത്തു വെച്ച ആ ഫുൾ സ്ലീവ് ഷർട്ടും ലോങ്ങ് സ്കർർട്ടും പുള്ളിക്കാരിയുടെ ആത്മവിശ്വാസം വിളിച്ചോതുന്നതായിരുന്നു. ഫോട്ടോയിൽ കണ്ടതിനേക്കാൾ എത്രയോ മടങ്ങ് വശ്യത ആ മുഖത്തിനുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
“നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?” പകുതി ചിരിയോടെ ചേച്ചി ചോദിച്ചു.
“അല്ല… ഫോട്ടോയിൽ കണ്ടതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ സുന്ദരിയാണല്ലോ എന്ന് നോക്കിയതാ,” ഞാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ചേട്ടൻ വണ്ടി മുന്നോട്ട് എടുത്തു. പിൻവശത്തെ വിൻഡോകളിൽ കൂളിംഗ് ഫിലിം ഒട്ടിച്ചിരുന്നതിനാൽ പുറത്തെ തെരുവ് വിളക്കുകളുടെ വെളിച്ചം നേരിയ നിഴലുകളായി മാത്രമേ ഉള്ളിലേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ആ ഇരുട്ട് ഞങ്ങൾക്ക് ചുറ്റും ഒരു സ്വകാര്യ ലോകം തീർത്തു.
bro, നല്ല കഥകൾ ആണ്. പക്ഷേ കുറച്ച് effort ഇട്ടു കൂടെ? ഒന്ന് നാടൻ ഭാഷ ആക്കിയാൽ വളരെ നല്ല കഥയാകും. ഇവിടെ സംഭാഷണങ്ങൾ പലതും പക്കാ ഫോർമൽ ആകുന്നു. ആ ഭാഗത്തിൻ്റെ ഫീൽ തന്നെ പോകുന്നു. നമ്മുക്ക് അതിൻ്റെ ഫീൽ കിട്ടണം എങ്കിൽ പച്ചക്ക് നല്ല നാടൻ ഭാഷ വേണം. അതായത് സാഹിത്യം ഒഴിവാക്കണം എന്ന്.