രാത്രി ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം അവർ ബാൽക്കണിയിൽ ഇരുന്നു. നിലാവ് പാലൊളി തൂകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചേട്ടനും ജെറിയും അല്പം മാറിനിന്ന് അവർക്ക് സംസാരിക്കാൻ അവസരം നൽകി.
എബ്രഹാം പതുക്കെ ചേച്ചിയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. “ചേച്ചി, എനിക്ക് നിങ്ങളോട് ഒരുപാട് സംസാരിക്കാനുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ ഈ കണ്ഠങ്ങളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന പ്രണയം ഞാൻ വായിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നെ നിങ്ങളുടെ ഈ കൊച്ചു ലോകത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കാൻ അനുവദിക്കുമോ?”
ചേച്ചി അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “എബ്രഹാം, നിനക്ക് പ്രായം കുറവാണ്. നീ എന്തിനാണ് എന്നെപ്പോലൊരുവളെ തേടുന്നത്?”
“പ്രണയത്തിന് പ്രായമില്ല ചേച്ചി. നിങ്ങളുടെ ഈ പക്വതയും, സൗന്ദര്യവും, ആ സ്നേഹനിധിയായ ഹൃദയവുമാണ് എന്നെ ആകർഷിച്ചത്. ഞാൻ നിങ്ങളെ ഒരിക്കലും വേദനിപ്പിക്കില്ല. ഒരു പൂവിനെ തൊടുന്നത് പോലെ, അത്രയും മൃദുവായി മാത്രമേ ഞാൻ നിങ്ങളെ സമീപിക്കൂ,” എബ്രഹാം അവളുടെ കൈവിരലുകളിൽ പതുക്കെ തലോടി.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ പ്രണയത്തിന്റെ പുതിയ അധ്യായങ്ങളായിരുന്നു. എബ്രഹാമിന്റെ സാന്നിധ്യം ആ വീട്ടിൽ പുതിയൊരു ഉന്മേഷം നൽകി. ജെറിയുടെ ആവേശവും, ചേട്ടന്റെ വാത്സല്യവും, എബ്രഹാമിന്റെ അതിതീവ്രമായ പ്രണയവും ചേച്ചിയെ മറ്റൊരു ലോകത്തെത്തിച്ചു.
എബ്രഹാം ചേച്ചിക്കായി കവിതകൾ ചൊല്ലി. അവൻ പാടിയ ഓരോ വരികളും അവളുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു.
“എബ്രഹാം… നീ ശരിക്കും ഒരു മാന്ത്രികനാണ്. നിന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ മറന്നുപോകുന്നു,” ചേച്ചി അവന്റെ തോളിൽ തലചായ്ച്ചു പറഞ്ഞു.
bro, നല്ല കഥകൾ ആണ്. പക്ഷേ കുറച്ച് effort ഇട്ടു കൂടെ? ഒന്ന് നാടൻ ഭാഷ ആക്കിയാൽ വളരെ നല്ല കഥയാകും. ഇവിടെ സംഭാഷണങ്ങൾ പലതും പക്കാ ഫോർമൽ ആകുന്നു. ആ ഭാഗത്തിൻ്റെ ഫീൽ തന്നെ പോകുന്നു. നമ്മുക്ക് അതിൻ്റെ ഫീൽ കിട്ടണം എങ്കിൽ പച്ചക്ക് നല്ല നാടൻ ഭാഷ വേണം. അതായത് സാഹിത്യം ഒഴിവാക്കണം എന്ന്.