പിറ്റേന്ന് രാവിലെ വലിയവീട്ടിലെ ഉമ്മറത്ത് കുരുവിള മുത്തശ്ശൻ എല്ലാവരെയും ഒന്നിച്ച് വിളിച്ചു. ലാസ്സറും ജോബിയും ഹാരിസും സണ്ണിയും ടെഡിയും റോമിയും എല്ലാം അവിടെയുണ്ട്.
“നമ്മുടെ കുടുംബത്തിലെ കറുത്ത നിഴലുകൾ നീങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇനി നമ്മൾ ഒന്നാണ്. എബി… നീയാണ് ഈ വീടിന്റെ കാവൽക്കാരൻ. സണ്ണി നിന്റെ നിഴലായി കൂടെയുണ്ടാകും.”
വലിയവീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ചിരിയും സംസാരവും നിറഞ്ഞു. കൊല്ലം നഗരം ഒരു പുതിയ പുലരിയിലേക്ക് ഉണർന്നു. പകയും ചോരയും നിറഞ്ഞ ആ പഴയ കാലം തിരമാലകൾക്കൊപ്പം കടലിൽ ലയിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു.
ശരണ്യയുടെ കൈകൾ അശുദ്ധമാകാതിരിക്കാൻ, ആ കറുത്ത കൃത്യം ഏറ്റെടുത്തത് സണ്ണിയായിരുന്നു. തന്റെ കുടുംബത്തെയും വലിയവീടിനെയും തകർക്കാൻ നോക്കിയ വക്കീലിനോടും അൻസിയോടും സണ്ണിക്ക് പണ്ടേയുള്ള പക അവിടെ തീർന്നു. കൊല്ലം ബീച്ചിന്റെ വിജനമായ ഒരറ്റത്ത്, കടൽക്കാറ്റേറ്റ് നിൽക്കുന്ന സണ്ണിയെ കാണാൻ എബി തന്റെ ബൈക്കിൽ എത്തി.
ഇരുട്ടിൽ കടൽ ഇരമ്പുന്ന ശബ്ദം മാത്രം. സണ്ണി തന്റെ കൈകളിലെ ചോരപ്പാടുകൾ കടൽവെള്ളത്തിൽ കഴുകിക്കളയുകയായിരുന്നു. ബൈക്കിന്റെ വെളിച്ചം അണച്ച് എബി പതുക്കെ സണ്ണിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. സണ്ണി തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല, പക്ഷേ വന്നത് എബിയാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.
“നീ അത് ചെയ്യുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു സണ്ണീ,” എബിയുടെ ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിലൊരു ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു.
സണ്ണി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുനടന്ന ഒരു ഭാരം ഇറക്കിവെച്ച ആശ്വാസമായിരുന്നു.
