ഇടവപ്പാതിയിലെ വിരുന്നുകാരൻ [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 326

 

 

 

​വെള്ള ഷർട്ടും കറുത്ത പാന്റും ധരിച്ച ഒരു അപരിചിതനായ സുന്ദരനായ യുവാവ് മുറ്റത്തേക്ക് നടന്നു വരുന്നു. കഷ്ടിച്ച് ഇരുപത്തിയഞ്ചു വയസ്സുണ്ടാകും പ്രായം.

 

അവന്റെ നടത്തത്തിൽ, തോളുകൾ വീശുന്ന രീതിയിൽ, എന്തിന്… ആ നോട്ടത്തിൽ പോലും എവിടെയോ കണ്ടുമറന്ന പരിചയം.. മീരയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി. അഞ്ചു വർഷം മുൻപ് മണ്ണടിഞ്ഞു പോയ തന്റെ സന്ദീപിന്റെ അതേ നടത്തം!

 

 

​അവൻ ഉമ്മറത്തെ പടികൾ കയറി അവളുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. അവന്റെ നനഞ്ഞ മുടിയിഴകളിൽ നിന്നും കുറേശെ മഴത്തുള്ളികൾ ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

 

​”മീരേ…”

 

​ആ വിളി… അത് വെറുമൊരു വിളിയായിരുന്നില്ല. കാലത്തിന് മായ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ ആർദ്രത മുഴുവൻ ആ ശബ്ദത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.

 

മീരയുടെ കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചായക്കപ്പ് വിറച്ചു.

 

 

​”ആരാണ് നിങ്ങൾ? ”

 

അവൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് സ്വരമുയർത്തി ചോദിച്ചു.

 

അവൻ ഉമ്മറത്തെ പടികൾ കയറി വന്നപ്പോൾ മീര എഴുന്നേറ്റു.

 

“ആരെയാ തിരയുന്നത്?”

 

അവൾ ചോദിച്ചു.

 

 

​അവൻ മറുപടി പറയാതെ മീരയുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു തരം ആശ്വാസവും സങ്കടവും കലർന്നിരുന്നു.

 

 

​”മീരേ…”

 

അവൻ വീണ്ടും വളരെ പതുക്കെ വിളിച്ചു.

 

 

​മീരയുടെ ഉള്ളിലൊന്ന് ഞെട്ടി.

 

“എന്താ? നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ അറിയാമോ?”

 

 

​”അറിയാമോ എന്നോ?”