ഇടവപ്പാതിയിലെ വിരുന്നുകാരൻ [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 326

​മീരയുടെ യുക്തിയും ഹൃദയവും തമ്മിൽ ഒരു വലിയ യുദ്ധം തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഈ പയ്യൻ തന്റെ സന്ദീപാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ ബുദ്ധി സമ്മതിക്കുന്നില്ല, പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ തിളക്കവും രഹസ്യങ്ങളും അവളെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.

​

ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ സന്ദീപ് ഇരുന്നു. മീരയുടെ മനസ്സിൽ സംശയങ്ങളുടെയും ഓർമ്മകളുടെയും ഒരു വലിയ യുദ്ധം നടക്കുകയായിരുന്നു. അഞ്ചു വർഷം മുമ്പ് നഗരത്തിലെ പ്രമുഖ കമ്പനിയിൽ ഒരു സീനിയർ സോഫ്റ്റ്വെയർ എഞ്ചിനീയർ ആയിരുന്ന സന്ദീപിന്റെ മുഖം അവൾ ഓർത്തു. സദാസമയവും ലാപ്ടോപ്പിന് മുന്നിലിരുന്നിരുന്ന, ബുദ്ധിമാനും ശാന്തനുമായിരുന്ന സന്ദീപ്.

അയാൾ നഗരത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ മാസത്തിൽ രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസങ്ങളിൽ മാത്രമേ വീട്ടിലേക്ക് വരുവായിരുന്നുള്ളു.. മീരക്ക് അയാളെ കാണാൻ കഴിയുന്ന ആ ദിവസങ്ങൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ തറച്ചുനിന്നു..

​”മീരേ, നീ കണ്ടിരുന്നത് പുറമെ എപ്പോഴും പുഞ്ചിരിക്കുന്ന സന്ദീപിനെ മാത്രമാണ്,” യുവാവ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

“പക്ഷേ ആ ജോലിയിലെ കടുത്ത സമ്മർദ്ദവും, നമുക്ക് പോലും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത PTSD (Post-Traumatic Stress Disorder) എന്ന രോഗവും എന്നെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് കാർന്നു തിന്നുകയായിരുന്നു. പണ്ട് ജോലി സംബന്ധമായുണ്ടായ ചില വലിയ പരാജയങ്ങൾ എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തിയിരുന്നു.”

​മീര ഞെട്ടലോടെ അവനെ നോക്കി.

“നീ എന്തൊക്കെയാണ് ഈ പറയുന്നത്? സന്ദീപിന് അങ്ങനെയൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. അവൻ എപ്പോഴും സന്തോഷവാനായിരുന്നു.”