ചിത്രയുടെ ശബ്ദം അൽപം വിറച്ചിരുന്നു..
“എന്നിട്ടമ്മയുടെ മുറിയിൽ നിന്ന് ശബ്ദമൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നോ… ?”..
“ഉം… ഉണ്ടായിരുന്നു… നല്ല കൂർക്കം വലിയുടെ ശബ്ദം…”..
ആ പറഞ്ഞതിനോടൊപ്പം ഒരു നെടുവീർപ്പും ചിത്രയിൽ നിന്നുണ്ടായി..
“ അതിപ്പോഴല്ലേ അമ്മേ… അഛൻ നല്ല ടെൻഷനിലല്ലേ… അത്
കൊണ്ടാവും… “..
“ഉം… നല്ല പ്രായത്തിലും ഇങ്ങിനെയൊക്കെത്തന്നെയായിരുന്നു… “..
അവരുടെ സംസാരം കുറേശെ പരിധികൾ ലംഘിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..എന്നാലും ഈ സംസാരം നീട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാനാണ് രണ്ടാളും ആഗ്രഹിച്ചത്..
“ അതാണോ അമ്മ പറഞ്ഞത് എന്റെ അവസ്ഥ തന്നെയാ മോൾക്കും എന്ന്…?”..
“ഉം… നിന്റളിയനെ ചുക്കിനും ചുണ്ണാമ്പിനും കൊള്ളില്ല ശ്രീനീ… ശരിക്കും പറഞ്ഞാ നിന്നെപ്പോലെ ഒരാളെയാ രമ്യക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത്…”..
“അമ്മക്കോ… ?. അമ്മക്കിഷ്ടായിരുന്നോ ഞാൻ മരുമോനായി വരുന്നത്… ?”..
“അല്ല… ?”..
“പിന്നെ…?”..
“നീ മരുമോനായി വന്നാൽ അവൾക്കല്ലേ അതിന്റെ ഗുണം… എനിക്കെന്താ… ?”..
“അമ്മക്കെന്ത് ഗുണമാ വേണ്ടത്… ?”..
പിന്നെ ചിത്രക്കൊന്നും പറയാനായില്ല.. പിന്നെ വിളിക്കാം എന്നും പറഞ്ഞ് അവൾ ഫോൺ വെച്ചു.. മലർന്ന് കിടന്ന ചിത്ര ചെറുതായി കിതച്ചു.. ദേഹമാസകലം വല്ലാത്തൊരനുഭൂതി വന്ന് നിറയുന്നതും, മനസിലൊരു മഞ്ഞ് തുള്ളി വീണലിയുന്നതും ചിത്രയറിഞ്ഞു..
അവസാനിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞിടത്താണ് സത്യത്തിൽ ഈ കഥ തുടങ്ങുന്നത്😁 നിർത്തല്ലെ മുത്തെ. രമ്യ, രമ്യയുടെ അമ്മ അവരേയൊക്കെ കളത്തിലോട്ടിറക്ക്.