വേണ്ട… ശ്രീനി നല്ലവനാ.. അവൻ വന്നോട്ടെ.. അവൻ സംസാരിക്കട്ടെ..
“അപ്പോ നാളെ ശ്രീനിയെ എനിക്ക് കാണാൻ പറ്റില്ലല്ലേ… ?. സാരമില്ല… മറ്റന്നാൾ ശ്രീനി ഒന്നൂടെ വരണേ… എനിക്ക് നേരിട്ട് ചിലത് പറയാനുണ്ട്… “..
അവനോടെന്താണ് പറയാനുള്ളതൊന്നും ചിത്രക്കറിയില്ലായിരുന്നു.. എന്നാലും അവനെയൊന്ന് കാണാൻ അവൾക്ക് വല്ലാത്ത കൊതിതോന്നി..
കുറച്ച് നേരം കൂടി സംസാരിച്ച് ഫോൺ കട്ടാക്കിയതും ചിത്ര ശക്തിയായി സ്വയം ഭോഗം ചെയ്തു.. ശ്രീനിയെന്ന സുമുഖനായ ചെറുപ്പക്കാരൻ മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ മനസിൽ..
അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ ശ്രീനിയെ ഓർത്ത് വിരലിട്ട് വെള്ളം കളഞ്ഞ രമ്യ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും..
✍️…” കാരണമറിഞ്ഞാലല്ലേ രമ്യേ പരിഹാരം കാണാൻ പറ്റൂ… ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ അവനെ വേണ്ടെന്ന് പറയാൻ നിനക്കെന്താ വട്ടുണ്ടോ…?”..
ശ്രീനി മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന രമ്യയോട് ചോദിച്ചു..
“ കാരണമറിഞ്ഞിട്ടും വലിയ കാര്യമൊന്നില്ല ചേട്ടാ…”..
രമ്യ പതിയെ പറഞ്ഞു.. അവളുടെയാ നിൽപും ഭാവവും അധികനേരം കണ്ട് നിൽക്കാനാവില്ലെന്ന് ശ്രീനിക്ക് തോന്നി. വല്ലാത്തൊരു ഭാവം രമ്യയുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.. ഇറുകിക്കിടക്കുന്ന പഴയൊരു ചുരിദാറാണ് അവളുടെ വേഷം..ഇന്ന് അഛനും അമ്മയും വീട്ടിലുണ്ടാവില്ലെന്നും, ശ്രീനി വരുമെന്നും അറിഞ്ഞ് ഒരുങ്ങിത്തന്നെയാണ് രമ്യ നിൽക്കുന്നത്..
“അതെന്താ രമ്യാ… ?.. നീ കാരണം പറ… പരിഹാരം ഞാനുണ്ടാക്കിയാ പോരേ…?”..
അവസാനിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞിടത്താണ് സത്യത്തിൽ ഈ കഥ തുടങ്ങുന്നത്😁 നിർത്തല്ലെ മുത്തെ. രമ്യ, രമ്യയുടെ അമ്മ അവരേയൊക്കെ കളത്തിലോട്ടിറക്ക്.