എനിക്കും ചേച്ചിക്കും ഞങ്ങൾ മാത്രം 7 [Gulmohar] 202

 

വിനു: എന്ത് വഴി

 

ഷീബ: എന്റെ മുറചെറുക്കൻ

 

വിനു: മുറചെറുക്കനോ.. എത് പതിനേഴ് തികയാത്ത ആ കൊച്ചെറുക്കനോ.

 

ഷീബ: ആ.. അതെ പിന്നെ വെറുതെ അവനോട് സ്നേഹം മൂത്തിട്ടാണോ ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് എന്റെ ലക്ഷ്യം വേറെയാണ്. പിന്നെ ചെക്കൻ അത്രയ്ക്ക് കൊച്ച് ഒന്നുമല്ല. ദേ നിന്റെ ഈ സമാനത്തിനേക്കാൾ വലുപ്പവും ബലവും ഉണ്ട് അവന്റെ സമാനത്തിന്.

 

വിനു അത് കേട്ട് അമ്പരപ്പോടെ എഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരേസമയം അവിശ്വാസവും ചെറിയൊരു അസൂയയും നിഴലിച്ചു.

 

 

 

വിനു: “നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത് ഷീബേ? അവൻ നിന്റെ അനിയനെപ്പോലെയല്ലേ? അവന് ഇതൊക്കെ അറിയുമോ? പിന്നെ എന്റെതിനേക്കാൾ വലുപ്പമുണ്ടെന്ന് നീ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?”

 

 

 

ഷീബ: (ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ വിനുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ തഴുകിക്കൊണ്ട്) “അനിയനോ? അതൊക്കെ വെറുതെ നാട്ടുകാർക്ക് മുന്നിലല്ലേ. അവൻ ഞാൻ പയ്യേ പയ്യേ തിന്നുന്ന പന അല്ലേ.

 

വിനു: നീ എന്താ പറയുന്നത് എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.

 

ഷീബ: ചെക്കന ഞാൻ വശീകരിച്ച് എന്റെ വഴിക്ക് വരുത്തികൊണ്ടിരിക്കാ. ഇന്നലെ രണ്ട് വട്ടമാ എനിക്ക് വെടി പൊട്ടിയത്. അതും അകത്ത് കയറ്റതേ. ഒരു കുടം പാലാ അവന്റെ സമാനത്തിൽ നിന്ന് ചീറ്റിയത്. അവനെ എനിക്ക് പാകപ്പെടുത്തിയെടുക്കണം.”

 

 

 

വിനു അത് കേട്ട് ഒന്ന് ഗൂഢമായി ചിരിച്ചു. “എന്നിട്ട് നീ തുടങ്ങിയില്ലേ?” അവൻ ചോദിച്ചു.

 

ഷീബ: “തുടങ്ങി… കുറച്ചൊക്കെ. അവനെ ഞാൻ മെല്ലെ കയ്യിലെടുക്കുകയാണ്. അധികം വൈകാതെ തന്നെ എന്റെ ഈ കടി തീർക്കാൻ അവൻ തന്നെ മതിയാകും.പക്ഷേ ഇടയ്ക്ക് നിന്നെയും എനിക്ക് വേണം, ആ ഒരു പഴയ ലഹരിക്ക് വേണ്ടി.”