എനിക്കും ചേച്ചിക്കും ഞങ്ങൾ മാത്രം 8 [Gulmohar] 178

സുഭാഷ്: അമ്മ നോക്കാനും മറ്റും ആരെയെങ്കിലും നിർത്തണോ നിന്നെ കൊണ്ട് നോക്കാൻ പറ്റോ

സുമ: അതിന്റെ ആവശ്യമില്ല ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം പിന്നെ എന്തെങ്കിലും സഹായത്തിന് ഇവൻ ഉണ്ടല്ലോ.

സുമ ചേച്ചി എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

സുഭാഷ്: ഉം… ഞാൻ ഇന്ന് തിരിച്ച് പോകും, ഇനിയും ലീവ് നീട്ടാൻ പറ്റില്ല.

സുഭാഷേട്ടൻ തിരികെ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചതോടെ ആ വീട്ടിൽ വീണ്ടും പഴയ നിശബ്ദത തിരിച്ചെത്തുകയാണ്. പക്ഷേ, ഇത്തവണ സുമ ചേച്ചി ഒറ്റയ്ക്കല്ല എന്ന ഉറപ്പ് ആ സംസാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. സുഭാഷേട്ടൻ എന്നെ ഒന്ന് പാളി നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ “എന്റെ അഭാവത്തിൽ നീ വേണം ഇവിടെ നോക്കാൻ” എന്നൊരു പരോക്ഷമായ ഉത്തരവാദിത്തം ഏൽപ്പിച്ചതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

അന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ സുഭാഷേട്ടൻ ബാഗും എടുത്ത് ഇറങ്ങി. കാറിൽ കയറുന്നതിന് മുൻപ് അയാൾ എന്നെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു.

“ശരത്തേ, ഞാൻ പോകുന്നു. എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യം വന്നാൽ എന്നെ വിളിക്കണം. സുമയെ നീ ഒന്ന് സഹായിക്കണം. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ നീ മാത്രമേ ഉള്ളൂ.”

“ശരി ഏട്ടാ, ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം.”

കാർ ഗേറ്റ് കടന്നു പോകുന്നതുവരെ ഞാനും സുമ ചേച്ചിയും ഉമ്മറത്ത് തന്നെ നിന്നു. അയാൾ പോയിക്കഴിഞ്ഞതും സുമ ചേച്ചി ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. അതൊരു സങ്കടത്തിന്റെ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വലിയൊരു ഭാരത്തിൽ നിന്ന് മോചിതയായ ആശ്വാസമായിരുന്നു അത്.

പിന്നെയുള്ള ദിവസങ്ങൾ ചേച്ചിക്ക് വിശ്രമമില്ലാത്തതായിരുന്നു. എങ്കിലും എന്റെ കാര്യവും ചേച്ചി മുടങ്ങാതെ നോക്കിയിരുന്നു. ഞാനും ചേച്ചിക്ക് വേണ്ട സഹായങ്ങൾ ചെയ്തു കൊടുത്തു.