ഞാൻ രാവിലെ എണീച്ച് റെഡിയായി ജോലിക്ക് ഇറങ്ങി. സിറ്റിയുടെ ഒത്ത നടുക്കാണ് ഓഫീസ്
അപാർട്മെന്റിൽ നിന്ന് പത്ത് മിനിറ്റ് നടക്കാൻ ഉള്ള ദൂരമേയുള്ളു.
നടക്കാൻ പറ്റിയ കാലാവസ്ഥയുമാണ്. ഓഫീസിൽ എത്തി എല്ലാവരെയും പരിചയപ്പെട്ടു എല്ലാവരും വളരെ നല്ല പെരുമാറ്റമാണ്. ജോലിയാണ് എന്ന് പോലും തോന്നില്ല.എങ്കിലും എന്റെ മനസ്സിൽ വല്ലാത്ത ഒരു ഭാരം തങ്ങി നിന്നു.
ജോലി കഴിഞ്ഞ് അടുത്തുള്ള സൂപ്പർമാർക്കറ്റിൽ പോയി കുറച്ച് സാധനങ്ങളും വാങ്ങി തിരിച്ച് എത്തിയപ്പോൾ രാത്രി ആകാറായി. ബിൽഡിങ്ങിന് ഒത്തിരി ഉയരം ഉള്ളതുകൊണ്ട് ലിഫ്റ്റ് കാത്ത് നിന്ന് തന്നെ പത്തിരുപത് മിനിറ്റ് പോകും.
ഞാൻ അവൾക്ക് ഒരു മെസ്സേജ് അയച്ചു. ജോലി കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ച് റൂമിൽ എത്തിയെന്ന്.
അവൾ ജോലിക്ക് പോയിട്ട് തിരിച്ചെത്തിയോ ഇല്ലയോ എന്ന് അറിയില്ല.
ഒന്ന് കുളിച്ചാൽ കൊള്ളാമെന്നുണ്ട് പക്ഷേ ഭയങ്കര തണുപ്പ്, കൂടാതെ മടിയും. അവിടെനിന്ന് പാക്ക് ചെയ്തു കൊണ്ടുവന്ന സാധനങ്ങൾ ഒന്നും തുറന്നിട്ട് പോലുമില്ല.
ഞാനൊരു അരമണിക്കൂർ ഫോണിൽ തോണ്ടി കൊണ്ടിരുന്നു.
അപ്പോൾ നിമ്മിയുടെ കോൾ വന്നു.
അവളുടെ പേര് ഫോണിൽ തെളിഞ്ഞ് വന്നപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ എടുത്തു.
എന്റെ ജോകുട്ടാ…
എന്റെ നിമ്മി കുട്ടി… വീട്ടിൽ എത്തിയോ നീ?
ആ, ഞാൻ വീട്ടിലെത്തി. എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു ആദ്യത്തെ ദിവസം?
കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലടി. വലിയ പാട് ഉള്ളതായി എനിക്ക് തോന്നിയില്ല, ഞാൻ പിന്നെ ഒത്തിരി കഷ്ടപ്പെട്ട് പണിയെടുക്കാനും നിന്നില്ല. എല്ലാം പെട്ടെന്ന് തീർത്താൽ പിന്നെയും പണി തന്നാലോ! അവര് പറഞ്ഞത്രയും തീർത്തു.
ഞാനും ഹാപ്പി, അവരും ഹാപ്പി.
