ഫിദ [അനാമിക] 872

“ഒരുപാട് നൊന്തോ കുഞ്ഞേ…” നിറഞ്ഞ സ്നേഹത്തോടെ അവനവളുടെ നെറ്റിയിലൊന്നു ചുണ്ട് ചേർത്തു…മടിയിൽ മയങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിമണിയുടെ കവിളിലും കൊടുത്തു ഒരുമ്മ….അവളുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സിസ്റ്ററും മേരിയമ്മച്ചിയും ചിരിയോടെ മറ്റെവിടെക്കോ നോക്കി നിന്നു…..തോമാച്ചായൻ അവർക്ക് അലോട്ട് ചെയ്‌തിരിക്കുന്ന മുറിയിലേക്ക് സാധനങ്ങൾ വക്കാനായി പോയിരുന്നു…..

അവളെ ബെഡിലേക്ക് കിടത്തി ക്യാനുല കണക്ട് ചെയ്‌തു തീരുമ്പോൾ ബെൽ അമർത്താനും കാപ്പിയോ ചായയോ കൊടുക്കാനും പറഞ്ഞിട്ട് സിസ്റ്റർ പോയി…

അവനാ സമയമൊക്കെയും കുഞ്ഞിനേയും കയ്യിലെടുത്തു അവളെയും നോക്കി നിലപായിരുന്നു…നെഞ്ചിൽ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്ന സന്തോഷത്തോടെ….

അവൾ കൈ കാണിച്ചപ്പോൾ അവൻ കുഞ്ഞിനെ അവൾക്കരികിലേക്ക് കിടത്തി…കിടത്തിയതും കുഞ്ഞുമണിയൊന്നു ചിണുങ്ങി….

“അച്ഛന്റെ കയ്യിലിരുന്നു സുഖം പിടിച്ചു പോയോ കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണേ…”കൊഞ്ചിച്ചുകൊണ്ട് മേരിയമ്മച്ചിയത് പറഞ്ഞതും അച്ഛനെന്ന വിളിയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു അവന്റെ മനസ്….അവളും അവനെ പകച്ചു നോക്കി….

“എന്റെയാ….എന്റെ മാത്രം…” അവന്റെ കണ്ണിൽ ആ രണ്ടുപേരും മാത്രമായിരുന്നു…അവനുള്ളം എപ്പോളോ സ്വയമേ അംഗീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു അത്…തന്റെ മകൾ….രാത്രി പെണ്ണുറങ്ങുമ്പോൾ കാത്തിരുന്നവൻ ആ വയറിൽ അവന്റെ കുഞ്ഞിന്നായി നൽകിയ നൂറു നൂറുമ്മകൾ….

32 വർഷത്തെ അനാഥത്വത്തിനൊടുവിൽ അവനു കിട്ടിയ നിധികൾ…..

തന്നെ നോക്കികിടക്കുന്നവളുടെ നെറ്റിയിലേക്ക് വീണ്ടുമവൻ ചുണ്ടുചേർത്തു…..അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി അടർന്നു വീണു…കുഞ്ഞിന്റെ ചുരുട്ടിപിടിച്ച കയ്യിലുമൊന്നു മുത്തിയവൻ മാറി….