ഫിദ [അനാമിക] 872

“ഇപ്പോ അറിയുന്നില്ല…”

“ഉറങ്ങിക്കോ….”

മേരിയമ്മച്ചി ഇതൊന്നുമറിയാതെ ബോധം കെട്ടുറക്കം ആണ്….ഇന്നലെ രാത്രി ഉറങ്ങാതിരുന്നതല്ലേ…ക്ഷീണം കാണും…ഓർത്തു കൊണ്ടവൻ അപ്പുറത്തെ ബെഡിലേക്ക്‌ കിടന്നു..അവളെ നോക്കുമ്പോൾ ഉറക്കം പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്…

“എന്നാണോ ഇനിയൊന്നു കയ്യിൽ കിട്ടുന്നെ….ഇതിപ്പോ പച്ചമീൻ കുട്ടക്ക് കാവലിരിക്കുന്ന പൂച്ചേടെ അവസ്ഥയായി”

കണ്ണുകളടച്ചതും അവനുമുറങ്ങി….ഇടക്ക് കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണേണീച് കരയും..അവനുമെണീക്കും…പാൽ പിഴിഞ്ഞെടുത്തവൾ കൊടുക്കും…അങ്ങനെയവർ എങ്ങനെയൊക്കെയോ നേരം വെളുപ്പിച്ചു….

രാവിലെ അവർക്കുള്ള ആഹാരവും വാങ്ങിച്ചു കൊടുത്ത് കഴുകാനുള്ള തുണികളും എടുത്ത് അവൻ വീട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങി…കുളിച്ചു വേണ്ട ഡ്രെസ്സുമെടുത്തു തിരികെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി….

മടിയിൽ ഫ്രൂട്ട്സ് പ്ലേറ്റ് വച്ചു പെറുക്കി കഴിക്കുവായിരുന്നു ഫിദ…അവനെ കണ്ടതും മുഖം വിടർന്നു…മേരിയമ്മച്ചിടെ കയ്യിൽ നിന്നും കുഞ്ഞുമണിയെ വാങ്ങി അവളുടെ അടുത്തേക്കിരുന്നു….പാൽമണമുള്ള കുഞ്ഞുചുണ്ടിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്തിട്ടവൻ അവളെ നോക്കി…കുശുമ്പോടെ നോക്കിയിരിപ്പുണ്ട്…..അതു കണ്ടതും കുസൃതിയോടെ അവൻ കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണിന്റെ മുഖമാകെ ഉമ്മ വച്ചു….ഒരു കൊട്ടക്കുണ്ട് മുഖമിപ്പോ…

“എന്നാടി….കുഞ്ഞിയോട് കുശുമ്പെടുക്കുന്നോ…”

അതു കേട്ടതുമവൾ മുഖം വെട്ടിതിരിച്ചു…നിറഞ്ഞ സ്നേഹത്തോടെയവൻ ഒന്നുയർന്ന കവിളിലും കൊടുത്തു….

“ഈ പിള്ളേര്…”

“എണീറ്റു പോയെടാ ചെറുക്കാ…പെറ്റു കിടക്കുന്ന പെണ്ണിനോടാ കിന്നാരം…”