ഗന്ധർവശാപം [Sudhivathmikam] 310

“അത് മോനെ…ഞാൻ…”

നമ്പൂതിരി എന്തു പറയണം എന്നറിയാതെ നിന്ന് പരുങ്ങി….

“മോനെ നീ പ്രശ്നം ആക്കരുത്…എനിക്ക് ഒരു അബദ്ധം പറ്റിയതാണ്..”

“ഇതാണോടോ അബദ്ധം…തറവാട്ടിൽ പിറന്ന പെണ്ണുങ്ങളെ രാത്രി പൂജയെന്നും മന്ത്രമെന്നും പറഞ്ഞ് ഇറക്കി കൊണ്ട് വന്ന് പിഴപ്പിക്കൽ…അല്ലെടോ..”

സുധീഷ് കുറച്ചൊന്ന് ശബ്ദം ഉയർത്തി..

“മോനെ സുധി…”

നമ്പൂതിരി പെട്ടന്ന് നിലവിളിച്ച് സുധീഷിൻ്റെ കാൽ ചുവട്ടിൽ വന്ന് വീണു..

“മോനെ ആരോടും പറയല്ലേ ഡാ…ഞാൻ എന്തു വേണേലും ചെയ്യാം..ഇത് പുറത്തറിഞ്ഞാൽ ഞാൻ നാട് വിടേണ്ടി വരും..”

അയാള് കരഞ്ഞ് കൊണ്ട് സുധിയുടെ കാലിൽ പിടിച്ചു..

സുധീഷ് ഈ സമയം ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു…നല്ലൊരു കളി കളിച്ചാൽ പലതും തൻ്റെ കാൽച്ചുവട്ടിൽ വരുമെന്ന് അവന് മനസിലായി..

സുജിത്രയെ പണ്ടേ തന്നെ ഒന്ന് നോക്കി വച്ചതാണ്…പിന്നെ അകന്നൊരു കുടുംബം ആയതിനാലും…അവളൊരു താടക ആയതിനാലും ആ പരിസരത്തേക്ക് പോയിട്ടില്ല..പക്ഷേ..കല്യാണം ഒഴിവാക്കി വീട്ടിൽ വന്ന് നിന്നതിനു ശേഷം പെണ്ണിന് മിണ്ടാട്ടം ഇല്ല..മുഴുവൻ സമയവും മന്ത്രവും പ്രാർഥനയും അമ്പലവും ആണെന്നാ കേൾവി…

നമ്പൂതിരി എണീറ്റ് സുധീഷിൻ്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു..

” മോനെ ദയവായി നീ എന്നോട് പൊറുക്കണം…”

സുധീഷ് അയാളെ ഒന്ന് നോക്കി..

” തിരുമേനി പേടിക്കണ്ട…തൽക്കാലം ഞാൻ ആരോടും ഒന്നും പറയില്ല…പക്ഷേ..തിരുമേനി ഇനി മേലാൽ ഇങ്ങോട്ടേക്കു വന്നേക്കരുത്…പൂജയൊക്കെ ഇന്നത്തോടെ നിർത്തിക്കോണം..”