“എന്താ പറഞ്ഞത്?”അജു ചിരിച്ചു, പക്ഷെ ആ ചിരി കൊള്ളാത്തതായിരുന്നു.
“ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ പോകാൻ പറഞ്ഞു. അവിടെ പോയി ഇരിക്കാൻ. ഹസ്ബൻറ്… അയാൾക്ക് അത്ര കെയർ ഇല്ലത്രെ.”
ഞാൻ ഒന്ന് മൗനമായി. അജുവിന്റെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് എനിക്ക് അറിയാം. അച്ഛനമ്മമാർ പോയ ശേഷം ഏട്ടന്റെ കൂടെ താമസിച്ചു, പക്ഷെ അവർക്ക് അവൻ ഒരു ബാധ്യത മാത്രമായി തോന്നി. ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് മാറിയത് അതുകൊണ്ടാണ്. ഇപ്പോൾ ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് അയക്കുന്നതും അതേ കാരണത്താൽ തന്നെ —
“നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ എന്റെ വീട്ടിൽ വാ.” ഞാൻ പറഞ്ഞു. കുറച്ച് ദിവസമല്ലേ? അമ്മയ്ക്ക് പ്രശ്നമില്ല. അവൾക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണല്ലോ.”
അജു ഒന്ന് നോക്കി. “നിന്റെ അമ്മ… അവർക്ക് ശരിക്കും ഓക്കേ ആകുമോ?”
“അമ്മയ്ക്ക് നിന്നെ കാണുമ്പോൾ എപ്പോഴും സന്തോഷമാണ്. ‘അജു വരുന്നില്ലേ, അവന് നല്ല ഭക്ഷണം കൊടുക്കണം’ എന്ന് പറയാറുണ്ട്.
“അവൻ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. പിന്നെ തല കുലുക്കി. “ശരി… എങ്കിൽ വരാം.
“ബസ് വന്നു. ഞങ്ങൾ കയറി. ജനാലയ്ക്ക് അടുത്ത് ഇരുന്നപ്പോൾ അജു പറഞ്ഞു.”താങ്ക്സ് ബ്രോ. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ… ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കാൻ മൂഡില്ലായിരുന്നു.”
ഞാൻ ചിരിച്ചു. “പിന്നെന്താ. നമ്മുടെ വീട്ടിൽ നിനക്ക് ഒരു റൂം ഉണ്ട്. അമ്മ നിന്നോട് സംസാരിക്കും, ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കും… നിനക്ക് റസ്റ്റ് എടുക്കാം.”
അവൻ ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഞാൻ അവന്റെ മുഖം നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു relief ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ എനിക്ക് അറിയാം — അവന്റെ മനസ്സിൽ എപ്പോഴും ഒരു ഭാരം ഉണ്ട്. ആരും തന്നെ ശരിക്കും വേണ്ട എന്ന തോന്നൽ.
തികച്ചും അസാധാരണമായ കിടു കഥ. but quite natural also.എങ്ങനെയാ പറ്റുന്നത് ഇത്രയും interesting ആയി എഴുതാൻ!! plz continue writing.
kollam please continue