Gen-Z തായോളി [ഡ്രാക്കുള കുഴിമാടത്തിൽ] 465

“എന്താ… ?” അജു ചോദിച്ചു.

ശബ്ദം താഴ്ന്നു, പക്ഷേ ഒരു ചെറിയ teasing edge ഉണ്ടായിരുന്നു.ആദി ശ്വാസം വലിച്ചു വിട്ടു. അവന്റെ തൊണ്ടയിൽ ഒരു കെട്ട്. അവൻ തല ഉയർത്തി അജുവിനെ നോക്കി — കണ്ണുകൾ ചുവന്നു, ഉള്ളിൽ ഒരു പോരാട്ടം.

“ഞാൻ… എനിക്ക് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാൻ ഉണ്ട്.” ആദി മെല്ലെ തുടങ്ങി. ശബ്ദം വിറച്ചു. “പക്ഷേ… നീ judge ചെയ്യരുത്. പ്ലീസ്.”

അജു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പകരം തലയാട്ടി — “പറ.”

ആദി വിരലുകൾ പരസ്പരം ഞെരുക്കി. അവന്റെ ശ്വാസം ഇടവിട്ടു വരുന്നത് അജുവിന് കേൾക്കാം.

“അമ്മയുടെ… എന്റെ അമ്മയുടെ… പാന്റിയും ബ്രായും… നിനക്ക് വേണോ?”

വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്ന ഉടനെ ആദിയുടെ മുഖം തീ പോലെ ചൂടായി. അവൻ ഉടനെ തല താഴ്ത്തി. ഹൃദയമിടിപ്പ് കാതിൽ തട്ടുന്നത് അവന് തന്നെ അറിയാം. മുറിയിലെ വായു പെട്ടെന്ന് കട്ടിയായി തോന്നി.

അജു ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. പക്ഷേ അവൻ ചിരിച്ചില്ല. ഒരു ചെറിയ ഞെട്ടൽ മാത്രം. പിന്നെ മെല്ലെ ശ്വാസം വിട്ടു.

“നീ… serious ആണോ?”

ആദി തല ഉയർത്തിയില്ല.

“ഞാൻ… അറിയില്ല. ഞാൻ ഇത്രയും വരെ ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ നീ അതിന്റെ മണം പിടിച്ചത് കണ്ടപ്പോൾ… ഞാൻ വിചാരിച്ചു എനിക്കും ഒന്ന് മണത്തു നോക്കാൻ കിട്ടിയെങ്കിൽ എന്ന്… നിനക്ക് അത്… ഇഷ്ടമാകുമോ എന്ന് കരുതി ഞാൻ ചോദിക്കാത്തതായിരുന്നു.

”അവന്റെ ശബ്ദം പാതി വഴിയിൽ നിന്നു. കൈകൾ വിറച്ചു. അവൻ തുടർന്നു പറയാൻ ശ്രമിച്ചു പക്ഷേ വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല.

അജു ഒരു നീണ്ട ശ്വാസം വലിച്ചു. അവൻ മെല്ലെ ആദിയോട് അടുത്തിരുന്നു. തോളിൽ ഒരു ചെറിയ തട്ട് കൊടുത്തു — അത് comfort-ന്റെ പോലെയും, acceptance-ന്റെ പോലെയും.