“ഞാൻ… judge ചെയ്യുന്നില്ല.” അജു മെല്ലെ പറഞ്ഞു. “നിന്നെ അറിയാവുന്നതുകൊണ്ട് എനിക്ക് അറിയാം — ഇത് നിനക്ക് എത്ര വലിയ കാര്യമാണ് എന്ന്. നീ ഇത്രയും ദിവസം ഇത് ഒറ്റയ്ക്ക് വഹിച്ചു നടന്നത്… അത് easy അല്ല.”
ആദി തല ഉയർത്തി. കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു. പക്ഷേ അവൻ കരഞ്ഞില്ല.
“നിനക്ക്… വേണോ? ഞാൻ അത്… നിനക്ക് തരാം. പക്ഷേ… നീ അത് എടുക്കുമ്പോൾ… എനിക്ക് ഒരു തരം… mix of feelings. എനിക്ക് അറിയില്ല എന്താണെന്ന്.”
അജു ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ ചിരി — അത് mocking അല്ല, പകരം ഒരു shared vulnerability പോലെ.
“എനിക്ക്… വേണം.” അജു മെല്ലെ സമ്മതിച്ചു. “പക്ഷേ നിനക്ക് ശരിക്കും ഓക്കേ ആണോ? ഞാൻ എടുത്താൽ… നിനക്ക് പിന്നീട് regret തോന്നിയാൽ?”
ആദി തലയാട്ടി. “അറിയില്ല. പക്ഷേ… ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഇങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ… എനിക്ക് ഒരു ത്രില്ലാണ്. നീ അത് എടുക്കുമ്പോൾ… അമ്മയുടെ മണം നിന്റെ മുഖത്ത്… അത് എനിക്ക് ഒരു തരം… ownership ഇല്ലാത്ത possession പോലെ തോന്നും. എനിക്ക് അറിയില്ല എന്താണ് ഇത് എന്ന്.”
അജു മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു. അവൻ ആദിയുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു — ഒരു ചെറിയ squeeze.“ശരി. ഞാൻ എടുക്കാം. പക്ഷേ… നമുക്ക് ഇത് slow ആയി ചെയ്യാം. നീ തന്നെ എടുത്ത് തരണം. ഞാൻ നിന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കാം. അത് നിനക്ക്… കൂടുതൽ ത്രിൽ ആക്കും.”
ആദി ഒന്ന് നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയവും, ആവേശവും, guilt-ഉം കൂടി കലർന്നു നിന്നു. അവൻ തലയാട്ടി
അജു ചിരിച്ചു — ഒരു ചെറിയ, nervous ചിരി.
തികച്ചും അസാധാരണമായ കിടു കഥ. but quite natural also.എങ്ങനെയാ പറ്റുന്നത് ഇത്രയും interesting ആയി എഴുതാൻ!! plz continue writing.
kollam please continue