മുറിയിലെ വായു കൂടുതൽ കട്ടിയായി. ജോയിന്റിന്റെ ബാക്കി ഹൈയും, ഈ സംസാരവും, ആശയുടെ മണവും — എല്ലാം കൂടി അവരെ ഒരു തീവ്രമായ അവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തിച്ചു.അവർ തുടർന്നു സംസാരിച്ചു — വാക്കുകൾ കൂടുതൽ വിശദമായി, കൂടുതൽ raw ആയി. പക്ഷേ ഒരിക്കലും ഉറക്കെ പറഞ്ഞില്ല…
പക്ഷേ ഇരുവരുടെയും മനസ്സിൽ ഒരേ ചിന്ത — നാളെ എന്ത് സംഭവിക്കും എന്ന്.
ഈ വാതിൽ ഇനി അടയ്ക്കാൻ പറ്റില്ല.
രാത്രി വളരെ വൈകി — ഏകദേശം ഒരു മണിയോടടുത്ത്.മുറിയിലെ ഫാൻ മെല്ലെ കറങ്ങുന്ന ശബ്ദം മാത്രം. ജോയിന്റിന്റെ ബാക്കി ഹൈ ഇപ്പോഴും രണ്ടുപേരുടെയും ശരീരത്തിൽ ഒഴുകുന്നുണ്ട്: തലയിൽ ഒരു മങ്ങിയ ചൂട്, കൈകൾക്ക് ഒരു നേരിയ വിറയൽ, ശ്വാസം അല്പം കനത്തത്. ആശയുടെ പാന്റിയും ബ്രായും അജുവിന്റെ പോക്കറ്റിലാണ് — അതിന്റെ തുണി അവന്റെ ഷർട്ടിനോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നത് അവന് തന്നെ അറിയാം. ആ മണം ഇപ്പോഴും അവന്റെ മൂക്കിൽ പറ്റിയിരിക്കുന്നു.ഇരുവരും ബെഡിൽ ഇരുന്നു. ആദി തലയിണയ്ക്ക് ചാരി, കാലുകൾ നീട്ടി വെച്ചു. അജു അവനോട് അടുത്ത് ഇരുന്നു — തോളുകൾ തൊടുന്ന അകലം. മുറിയിലെ വെളിച്ചം മങ്ങിയ ഒരു ടേബിൾ ലാമ്പ് മാത്രം. അതിന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം അവരുടെ മുഖത്ത് നിഴലുകൾ വീണു.
ആദി മെല്ലെ തുടങ്ങി. ശബ്ദം താഴ്ന്നു, ഏതാണ്ട് മന്ത്രം പോലെ.“നീ… ഇപ്പോൾ പോക്കറ്റിൽ വെച്ചിരിക്കുന്നത്… അതിന്റെ മണം ഇപ്പോഴും നിന്റെ മൂക്കിലുണ്ടോ?”
അജു ഒരു ചെറിയ ശ്വാസം വലിച്ചു. അവൻ പോക്കറ്റിലേക്ക് കൈ ഇട്ടു — പാന്റി തൊട്ടു തഴുകി. തുണി ഇപ്പോഴും അല്പം ഊഷ്മളമാണ്.“ഉണ്ട്…”
തികച്ചും അസാധാരണമായ കിടു കഥ. but quite natural also.എങ്ങനെയാ പറ്റുന്നത് ഇത്രയും interesting ആയി എഴുതാൻ!! plz continue writing.
kollam please continue