മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം ഗ്രേസിനെ വാർഡിലേക്ക് മാറ്റി. ബോധം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ കണ്ടത് തന്റെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന രാഹുലിനെയാണ്. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു.
”നീ… നീ എന്തിനാ ഇവിടെ?” ഗ്രേസ് ക്ഷീണിച്ച സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.
”എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു ഗ്രേസ്,” രാഹുൽ അവളുടെ കൈകളിൽ തല ചായ്ച്ചു. “നിങ്ങളെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. നിങ്ങളെ തകർക്കാൻ തുടങ്ങിയ എന്റെ ഈ കളിയിൽ ഞാൻ എന്നേ തോറ്റുപോയിരിക്കുന്നു. എനിക്ക്… എനിക്ക് നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കണം ഗ്രേസ്. പ്രായമോ ലോകമോ എന്ത് പറഞ്ഞാലും എനിക്കത് വിഷയമല്ല.”
ഗ്രേസ് മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ അടർന്നു വീണു. ആ കണ്ണീർ രാഹുലിന്റെ കൈകളിൽ വീണപ്പോൾ അത് വലിയൊരു മൗനാനുവാദമായി അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രായത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകൾക്കും പകയുടെ നിഴലുകൾക്കും അപ്പുറം പുതിയൊരു ബന്ധം അവിടെ തളിർക്കുകയായിരുന്നു.
വാതിലിന് പുറത്ത് നിന്ന് ഇതെല്ലാം കണ്ട ലതിക ഒരു നിമിഷം തരിച്ചുനിന്നു. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മകനും പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തും തമ്മിലുള്ള ഈ മാറ്റം അവളിൽ സങ്കടമാണോ സന്തോഷമാണോ ഉണ്ടാക്കിയതെന്ന് അവൾക്ക് അപ്പോൾ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ആശുപത്രിയിലെ ആ നിശബ്ദമായ വാർഡിൽ രാഹുലിന്റെ വാക്കുകൾ മാറ്റൊലിക്കൊണ്ടു. ഗ്രേസ് പതുക്കെ കണ്ണ് തുറന്ന് അവനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ പഴയ കണിശതയോ അധികാരമോ ഇല്ലായിരുന്നു, പകരം രാഹുൽ ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരുതരം ആർദ്രതയായിരുന്നു.
