”രാഹുൽ… എഴുന്നേൽക്കൂ,” ഗ്രേസ് വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
രാഹുൽ തലയുയർത്തി അവളെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ആ സങ്കടവും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. “ഗ്രേസ്, ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ? എനിക്ക് നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കണം. ഇത്രയും കാലം ഞാൻ കാണിച്ച കാട്ടായത്തരങ്ങൾക്കെല്ലാം എനിക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണം.”
ഗ്രേസ് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു, പക്ഷേ ആ പുഞ്ചിരിയിൽ ഒരു ചെറിയ വേദന കലർന്നിരുന്നു. “നീ ഇതൊക്കെ പറയുന്നത് വൈകാരികമായ ഒരു നിമിഷത്തിൽ മാത്രമാണ് രാഹുൽ. നാളെ നിന്റെ അമ്മയുടെ മുന്നിൽ, ഈ സമൂഹത്തിന്റെ മുന്നിൽ നമുക്ക് എങ്ങനെ നിൽക്കാൻ കഴിയും? എന്റെ പ്രായവും നിന്റെ ഭാവിയും തമ്മിൽ ഒരു ചേർച്ചയുമില്ല.”
”എനിക്ക് സമൂഹത്തെയല്ല ഗ്രേസ്, എനിക്ക് നിങ്ങളെയാണ് വേണ്ടത്,” രാഹുൽ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “അമ്മയോട് ഞാൻ സംസാരിക്കും. അമ്മ നിങ്ങളെ എത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം. ആ സ്നേഹം നമ്മുടെ ബന്ധത്തിന് തടസ്സമാകില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്.”
ഈ സമയം വാതിലിന് പുറത്ത് നിന്നിരുന്ന ലതിക പതുക്കെ അകത്തേക്ക് വന്നു. രാഹുലും ഗ്രേസും പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി മാറി. ലതികയുടെ മുഖം ഗൗരവത്തിലായിരുന്നു. ഗ്രേസ് വല്ലാത്തൊരു കുറ്റബോധത്തോടെ ലതികയെ നോക്കി.
”ലതികാ… ഞാൻ…” ഗ്രേസ് എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
ലതിക കൈയുയർത്തി അവളെ തടഞ്ഞു. അവൾ നേരെ രാഹുലിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. “രാഹുൽ, നീ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഞാൻ കേട്ടു. നിന്റെ ഉള്ളിൽ ഗ്രേസിനോടുള്ളത് വെറുമൊരു വാശിയാണോ അതോ സത്യമായ സ്നേഹമാണോ എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുവരുത്തണം.”
