അശ്വതി അവൻ്റെ മുഖത്ത് തലോടിക്കൊണ്ട് ആര്യയെ നോക്കി അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
എല്ലാം പറഞ്ഞോ എന്ന മട്ടിൽ ജെയ്സൻ ആര്യയെ നോക്കി അവൾ നിറ കണ്ണുകളോടെ അതേന്ന് തലയാട്ടി, അപ്പോഴേക്കും കുഞ്ഞ് നിർത്താതെ കരഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
“മാമൻ്റെ പുന്നാര പാത്തു ഇങ്ങു വന്നേ …”
അവൻ മെല്ലെ ആര്യയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങി കൊഞ്ചിച്ചു, പിന്നെ അവനാ കുഞ്ഞിനെ ഉറ്റു നോക്കി , അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നത് ആര്യ ശ്രദ്ധിച്ചു.
നിമിഷങ്ങൾക്കകം കുഞ്ഞിനെ കൊഞ്ചിച്ച് കരച്ചില് നിർത്തിയത് ആര്യയെ ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തി.
“മാമൻ്റെ കയ്യിൽ എത്തിയപ്പൊ പെണ്ണ് കരച്ചില് നിർത്തിയല്ലൊ ”
സ്നേഹയുടെ വകയായിരുന്നു ഡയലോഗ്, എല്ലാവരുടെ ചുണ്ടുകളിലും ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു.
“പണ്ട് മുതലെ അങ്ങിന ഏത് കുഞ്ഞായാലും അവൻ്റെ കയ്യിലെത്തിയാൽ പിന്നെ ചിരിയാണ് , കുഞ്ഞുങ്ങളെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അവനും അങ്ങിനെതന്നാ ”
രഞ്ചിത്തത് പറയുമ്പോ ജെയ്സൻ കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് ജനലിനരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു.
ആര്യ അവന് പിന്നാലെ നീങ്ങി അവൻ്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ച് നിന്നു, അത് കണ്ട് എല്ലാവരുടേയും ചുണ്ടുകളിൽ മനസ്സു നിറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു സമയം മെല്ലെ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി ആ മുറിയിൽ നിന്നും കളി ചിരികൾ ഉയർന്നുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു, എല്ലാവരും പരസ്പരം പ്രീയപ്പെട്ടവരായി മാറിയിരുന്നു.
ജീവിതവും ഓഫീസും നാടുമൊക്കെയായി സമയം പോയതേ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
“അയ്യോ ആര്യേച്ചി പോകണ്ടെ സമയമെത്ര ആയിന്ന ”
” ഇരിക്ക് കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് പോയാ പോരെ ചേച്ചി എത്ര നാളുകൾക്ക് ശേഷ ഞങ്ങളിങ്ങനെ … , ”
അശ്വതി വിഷമത്തോടെ രഞ്ചിത്തിനെ നോക്കി, ആര്യ മെല്ലെ അവളടുത്ത് വന്നിരുന്ന് അശ്വതിയുടെ മുഖത്തെ പാറിക്കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന മുടി തഴുകി ഒതുക്കിക്കൊണ്ട്.
“ഇല്ലടോ പോണം രാത്രി ആയാൽ പിന്നെ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നത് ഇത്തിരി പണിയാ… അതുമല്ല ഇനിപ്പോ എപ്പൊ വേണേലും വരാല്ലൊ , നിനക്ക് എപ്പൊ കാണണമെന്ന് തോന്നിയാലും അറിയിക്ക് പറ്റും പോലെ വരാല്ലൊ ”
പതുക്കെ സ്നേഹ വന്ന് അശ്വതിയുടെ കൈ പിടിച്ചു
” എൻ്റെ ഇഷ കൊച്ചിനെ നന്നായി നോക്കിക്കോണം കേട്ടോ , എന്നാ ഞങ്ങള് പോയിട്ട് വരാം , സന്തോഷായിട്ടിരിക്ക് കേട്ട”
ജെയ്സൻ കുഞ്ഞിനെ തൊട്ടിലിൽ കിടത്തി രഞ്ചിത്തിന് നേരെ തിരിഞ്ഞ് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ,
” ടാ ഇറങ്ങട്ടെ വിസ ചെയ്ഞ്ച് ചെയ്യുന്നതും ബാക്കിയുള്ള കാര്യവും എങ്ങിനാന്ന് എനിക്കറിയില്ല , നിങ്ങളതെങ്ങിനാന്ന് വെച്ച തീരുമാനിക്ക് ”
പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് അശ്വതിയുടെ അടുത്തെത്തി കുനിഞ്ഞ് അവളെ പുണർന്നുകൊണ്ട് നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വെച്ചു. മനസ്സില്ല മനസ്സോടെ അശ്വതി അവരെ യാത്രയാക്കി.
“ടാ പറഞ്ഞതു മറക്കണ്ട എത്രയും പെട്ടെന്ന് സംസാരിച്ച് ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തണെ”
ആശുപത്രി കോറിഡോറിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ രഞ്ചിത്ത് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
” ആ… ടാ ”
ആര്യ എന്താ എന്ന രീതിയിൽ ജെയ്സനെ നോക്കി , അവൻ്റെ മുഖത്ത് ഒരു ഗൗരവം നിഴലിക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“ഹേയ് … ഒന്നൂല്ല “
The Author
