പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം അവർ ഷൊർണ്ണൂർ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. റസിയ നല്ലൊരു ചുരിദാറായിരുന്നു വേഷം. യാത്രയുടെ ആവേശവും അല്പം പേടിയും അവളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ തിരക്കിനിടയിലും മുജീബിൻ്റെ മനസ്സ് മുഴുവൻ ആ രാത്രിയിലെ നീണ്ട യാത്രയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.
ഒരു സീറ്റ് മാത്രം…തിങ്ങിനിറഞ്ഞ ട്രെയിൻ…അതിനിടയിൽ താനും ഇത്താത്തയും മാത്രം. അവൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ മിന്നൽപ്പിണർ പാഞ്ഞുപോയി.
ഷൊർണ്ണൂരിൽ നിന്ന് ട്രെയിൻ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ കമ്പാർട്ട്മെന്റിൽ നല്ല തിരക്കായിരുന്നു. രാത്രിയുടെ തണുപ്പ് ജനലഴികളിലൂടെ അകത്തേക്ക് അരിച്ചുകയറുന്നുണ്ട്. മുജീബും റസിയയും തങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയ ആ ഒരൊറ്റ സീറ്റിൽ ഇടുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. അപ്പോഴാണ് കറുത്ത കോട്ടിട്ട ടിക്കറ്റ് എക്സാമിനർ (TTE) അങ്ങോട്ട് വന്നത്.
മുജീബ് ടിക്കറ്റ് നീട്ടി. ടിടിഇ അത് പരിശോധിച്ചിട്ട് തലയാട്ടി.
“ഒരു സീറ്റ് മാത്രമേ കൺഫേം ആയിട്ടുള്ളൂ. മറ്റേത് വെയിറ്റിംഗ് ലിസ്റ്റിലാണ്. ട്രെയിൻ ഫുൾ ആണ്, എക്സ്ട്രാ സീറ്റ് തരാൻ ഒരു വഴിയുമില്ല,” ടിടിഇ കർക്കശമായി പറഞ്ഞു.
മുജീബ് റസിയയെ നോക്കി. അവൾ വല്ലാതെ പരിഭ്രമിച്ചിരുന്നു.
“സാരമില്ല സാർ, ഞങ്ങൾ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തോളാം,” മുജീബ് പറഞ്ഞു.
ടിടിഇ അടുത്ത സീറ്റിലേക്ക് നീങ്ങിയതോടെ അവർ രണ്ടുപേരും ആ ഇടുങ്ങിയ സീറ്റിൽ തനിച്ചായി.
“മുജീബേ, ഇതെങ്ങനെയാ നമ്മൾ ഇരിക്കുക? പാതിരാത്രി വരെ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കാൻ പറ്റുമോ?” റസിയ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.
