റസിയ പതുക്കെ അവനോട് ചേർന്നിരുന്നു. അവളുടെ തല അവൻ്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
“മുജീബേ…” അവൾ മൃദുവായി വിളിച്ചു. “ഈ യാത്ര… ഇത് ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒന്നായിരുന്നു. എപ്പോഴും ആ വീട്ടിലെ നാലുചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ, ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ ജീവിച്ചു തീർക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവളാണെന്ന് ഞാൻ കരുതി. പക്ഷേ, ഈ രണ്ടു ദിവസം നീ എനിക്ക് നൽകിയത് ഒരു പുതിയ ജീവിതമാണ്.”
അവൾ തലയുയർത്തി അവൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയത്തിൻ്റെയും ദാഹത്തിൻ്റെയും ഒരു തിളക്കം മുജീബ് കണ്ടു.
“എനിക്കറിയില്ലടാ…എനിക്ക് നിന്നോട് എന്താണ് തോന്നുന്നതെന്ന്. നീ എൻ്റെ അനിയനാണെന്ന് അറിയാം. പക്ഷേ, നിൻ്റെ കൂടെയായിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സുരക്ഷിതത്വം തോന്നുന്നു. നിൻ്റെ ഓരോ സ്പർശനവും… ഓരോ വാക്കും… അത് എന്നെ വല്ലാതെ മാറ്റിമറിച്ചു.”
റസിയയുടെ വാക്കുകൾ മുജീബിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. അവൻ അവളുടെ മുഖം കൈകൊണ്ട് താങ്ങി, നെറ്റിയിൽ ഒരു മൃദുവായ ചുംബനം നൽകി. “ഇത്തത്തേ… നിന്നോട് എനിക്കും അറിയില്ല എന്താണ് ഈ വികാരം. നീ എൻ്റെ ഇത്തത്തയാണ്, എൻ്റെ സ്നേഹമാണ്, എൻ്റെ ആഗ്രഹമാണ്. നിന്നെ നോക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നുന്നത് ഒരു പൂർണ്ണതയാണ്. നീയില്ലാതെ ഞാൻ ഒന്നുമല്ല.”
അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചോട് കൂടുതൽ ചേർന്നു. ഹോട്ടൽ റൂമിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം അവരുടെ ശരീരങ്ങളെ മൃദുവായി തൊട്ടു. റസിയയുടെ കൈ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ അഴിച്ചു തുടങ്ങി. “മുജീബേ… നിന്നെ തൊടാൻ എനിക്ക് ഭയമില്ല ഇനി. നിന്നോടൊപ്പം ഞാൻ സ്വതന്ത്രയാണ്. നിന്റെ കൈകൾ… നിന്റെ ചൂട്… അത് എനിക്ക് ജീവനാണ്.”
ne vannuu allee🥵