മുറിക്കുള്ളിൽ, റസിയ വിതുമ്പലടക്കി കിടക്കുകയായിരുന്നു. കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ തലയിണയിൽ പടർന്നു പിടിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സ് ഒരു യുദ്ധക്കളമായിരുന്നു. തൻ്റെ ഉടലിനോട് ചേർന്നുനിന്ന മുജീബിൻ്റെ ഗന്ധം ഇപ്പോഴും അവളുടെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. പെട്ടെന്നുണ്ടായ ആ പിൻവാങ്ങൽ അവനെ എത്രത്തോളം വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു. വെളുത്ത ഷമ്മീസിനുള്ളിൽ തൻ്റെ ശരീരം വിറയ്ക്കുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ താൻ അവന് നൽകിയ പ്രതീക്ഷകളും, പിന്നീട് നൽകിയ മുറിവും അവളെ വേട്ടയാടി.
നാഴികമണികൾ നിശബ്ദമായി നീങ്ങി. താൻ കാരണം അവൻ ആ ഇരുട്ടിൽ ഏകനായി ഇരിക്കുന്നത് ഓർത്തപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ സ്നേഹത്തിൻ്റെ മറ്റൊരു തരംഗമുണർന്നു. അവൾ മെല്ലെ കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. പാദസരങ്ങളില്ലാത്ത അവളുടെ പാദങ്ങൾ തറയിൽ സ്പർശിക്കുന്നത് പോലും കേൾപ്പിക്കാതെ അവൾ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു.
ബാൽക്കണിയുടെ വാതിക്കൽ അവൾ നിന്നു. സിഗരറ്റ് പുകയുടെ ഗന്ധം അവളിലേക്ക് പടർന്നു. മുജീബ് തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല, പക്ഷേ അവളുടെ സാമീപ്യം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. റസിയ പതിയെ അവൻ്റെ പിന്നിലെത്തി, ആ വീതിയുള്ള തോളുകളിൽ തൻ്റെ കൈകൾ വെച്ചു.
“മുജീബേ…” അവളുടെ സ്വരം ആർദ്രമായിരുന്നു. “നീ എന്നോട് ദേഷ്യത്തിലാണോ?”
അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. സിഗരറ്റിൻ്റെ അവസാന ഭാഗം ആഷ്ട്രേയിൽ അമർത്തിക്കെടുത്തി അവൻ ദീർഘമായി ശ്വസിച്ചു.
“എനിക്ക് നിന്നോട് ദേഷ്യമില്ല റസിയാ,” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ആ നിമിഷം…അത് നീ തകർത്തു കളഞ്ഞു. എൻ്റെ ഉള്ളിലെ വികാരങ്ങൾ നിനക്ക് വെറുമൊരു തോന്നലായിരുന്നോ?”
