റസിയ അവൻ്റെ അരികിലേക്ക് വന്ന് റെയിലിംഗിൽ ചാരിനിന്നു. നിലാവെളിച്ചം അവളുടെ നനഞ്ഞ മുടിയിലും വെളുത്ത ഷമ്മീസിലും തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അവൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“നിന്നോടുള്ള എൻ്റെ ഇഷ്ടം… അത് ഈ ലോകത്തുള്ള ഒന്നിനോടും എനിക്ക് ഉപമിക്കാൻ കഴിയില്ലടാ,” അവൾ കിതപ്പോടെ പറഞ്ഞു. “നീ എൻ്റെ അനിയനാണെന്ന് ലോകം പറയുമ്പോഴും, എൻ്റെ ഈ ഏകാന്തമായ ജീവിതത്തിൽ എനിക്ക് വെളിച്ചം തന്നത് നിൻ്റെ സാമീപ്യമാണ്. ഒരുപക്ഷേ, ഒരു പുരുഷനെന്ന നിലയിൽ നീ എന്നെ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്ന ആ സുരക്ഷിതത്വം മറ്റൊരിടത്തും എനിക്ക് കിട്ടിയിട്ടില്ല. പക്ഷേ…”
അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി, അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ നമ്മുടെ ഈ ബന്ധം… അത് തകർക്കാൻ പാടില്ലാത്ത ഒരു വലിയ വേലിയാണ് മുജീബേ. ഈ സമൂഹത്തിൻ്റെ കണ്ണുകൾ, നമ്മുടെ കുടുംബം…അവരെയൊക്കെ ഓർത്തപ്പോൾ എൻ്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയമാണ് എന്നെ നിന്നിൽ നിന്നും അകറ്റിയത്. എൻ്റെ സ്നേഹം ഒരു പാപമായി മാറുമോ എന്ന ആകുലതയാണ് എന്നെ കരയിപ്പിച്ചത്. നിൻ്റെ മാറ്റങ്ങൾ ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്, നിൻ്റെ ഉള്ളിലെ ആ ദാഹം ഞാൻ തൊട്ടറിയുന്നുണ്ട്. അത് എന്നെയും തളർത്തുന്നുണ്ട് മുജീബേ…”
അവളുടെ വാക്കുകളിൽ പ്രണയവും, ഭയവും ഇഴചേർന്നു കിടന്നിരുന്നു. ലഹരി ഇനിയും വിട്ടുമാറാത്ത ആ രാത്രിയിൽ, വികാരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റത്തിൽ അവർ വീണ്ടും പരസ്പരം തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
ബാൽക്കണിയിലെ ഏകാന്തതയിൽ നിന്നും റസിയയുടെ സ്നേഹപൂർണ്ണമായ വിളി അവനെ പതിയെ ഉണർത്തി. ആ നിമിഷത്തെ ആകുലതകളും സങ്കീർണ്ണതകളും മാറ്റിവെച്ച്, അവൾ നീട്ടിയ കൈകളിൽ പിടിച്ചു മുജീബ് വീണ്ടും ആ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് നടന്നു. കുറ്റബോധത്തിൻ്റെ കാർമേഘങ്ങൾക്കിടയിലും സ്നേഹത്തിൻ്റെ ഒരു നേർത്ത വെളിച്ചം അവർക്കിടയിൽ അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ne vannuu allee🥵