റസിയ കണ്ണുകൾ അടച്ചുതന്നെ കിടന്നു. അവൾ എതിർക്കുകയോ, അവനെ നോക്കുകയോ ചെയ്തില്ല. പകരം മുജീബിൻ്റെ ഓരോ സ്പർശനത്തെയും അവൾ ഉള്ളിൽ ആവാഹിക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ്റെ വിരലുകളുടെ ചൂട് തൻ്റെ മാറിടങ്ങളിൽ പടരുമ്പോൾ അവളിൽ ഒരു നടുക്കം അനുഭവപ്പെട്ടു. ആ സ്പർശനം നൽകിയ സുഖം അവളുടെ മസ്തിഷ്കത്തെ കീഴ്പ്പെടുത്തി.
അവരുടെ പ്രായമോ ബന്ധമോ ഒന്നുമല്ല, മറിച്ച് ആ നിമിഷത്തിൻ്റെ ലഹരി മാത്രമാണ് അപ്പോൾ അവിടെ അവശേഷിച്ചത്. മുജീബിൻ്റെ വിരലുകൾ കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ പാറി നടന്നു. പെട്ടെന്നാണ് റസിയ അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് – അവളുടെ ഉടലിൻ്റെ താഴ്ഭാഗത്ത്, ആ സംഗമസ്ഥാനത്ത് ഒരു നനവ് പടരുന്നു.
ആഗ്രഹത്തിൻ്റെയും ദാഹത്തിൻ്റെയും ആ ലഹരിയിൽ അവളുടെ ശരീരം അവൾ പോലുമറിയാതെ പ്രതികരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ നനവ് പടരുന്നത് അറിഞ്ഞിട്ടും അവൾ മൗനം പാലിച്ചു, ആ നിമിഷത്തിൻ്റെ തീവ്രതയിൽ അവൾ സ്വയം അലിഞ്ഞുചേർന്നു.
മുജീബിൻ്റെ സ്പർശനം കൂടുതൽ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, റസിയയുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും ആ പഴയ ഭയം തലപൊക്കി. വികാരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റത്തിനിടയിലും അവളുടെ മനസ്സാക്ഷി ഒരു മതിൽക്കെട്ടായി അവിടെ നിലകൊണ്ടു. അവൾ പെട്ടെന്ന് അവൻ്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു മാറ്റി.
“വേണ്ട മുജീബേ… എനിക്ക്… എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല,” അവൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ ആ തിരിച്ചറിവുകൾ അവളെ തളർത്തുകയായിരുന്നു. മദ്യത്തിൻ്റെ നേർത്ത ലഹരി ആ കുറ്റബോധത്തെ മറികടക്കാൻ പര്യാപ്തമല്ലെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. തൻ്റെ വിവേകത്തെ പൂർണ്ണമായും തളർത്തുന്ന, ചിന്തകളെ മരവിപ്പിക്കുന്ന എന്തോ ഒന്ന് ഇപ്പോൾ അനിവാര്യമാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എങ്കിൽ മാത്രമേ അവന് മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായി കീഴടങ്ങാൻ തനിക്ക് കഴിയൂ എന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.
ne vannuu allee🥵