“നമുക്ക്… നമുക്ക് ആ ബിയർ ബാക്കിയുണ്ടോ? അതെടുക്കൂ,” അവൾ അല്പം ആവേശത്തോടെ ചോദിച്ചു.
മുജീബ് വേഗം കവറിലേക്ക് നോക്കി, പക്ഷേ നിരാശയായിരുന്നു ഫലം. “ബിയർ തീർന്നു റസിയാ… ആ ലിക്കർ മാത്രമേ ഇനി ബാക്കിയുള്ളൂ.”
ഒരു നിമിഷം അവൾ മടിച്ചു. കടുപ്പമേറിയ മദ്യം കഴിച്ചു ശീലമില്ലാത്തവളാണ് താൻ പക്ഷേ, തൻ്റെ ഉള്ളിലെ ഈ വിഷാദത്തെയും പേടിയെയും തുരത്താൻ മറ്റ് വഴികളില്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
“സാരമില്ല, അത് ഒഴിക്കൂ…” അവൾ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
മുജീബ് രണ്ട് ഗ്ലാസ്സുകളിലായി വിദേശ മദ്യം പകർന്നു. റസിയ ആ ഗ്ലാസ്സ് കയ്യിലെടുത്തു. അതിൻ്റെ രൂക്ഷമായ ഗന്ധം അവളുടെ മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചുകയറി. ആദ്യത്തെ സിപ്പിൽ തന്നെ തൊണ്ട പൊള്ളുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. എങ്കിലും, കണ്ണുകൾ അടച്ച് അവൾ ആ രണ്ട് ‘സ്മോൾ’ വേഗത്തിൽ കുടിച്ചു തീർത്തു.
നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മാറ്റങ്ങൾ പ്രകടമായി. അവളുടെ തലയിലെ ഭാരമെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞുപോയി. നെഞ്ചിൽ കനച്ചു നിന്നിരുന്ന ആ വിഷാദവും ഭയവും മഞ്ഞുപോലെ ഉരുകിത്തീർന്നു. കണ്ണുകളിലെ കണ്ണുനീർ മാറി, അവിടെ ഒരു വന്യമായ തിളക്കം വന്നു.
അവൾ പതുക്കെ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ പഴയ ആകുലതകളോ സങ്കടങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മദ്യം അവളുടെ സദാചാരബോധത്തെയും ഭയത്തെയും പൂർണ്ണമായും കീഴ്പ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അവൾ തൻ്റെ തോളിൽ നിന്നും താഴേക്ക് വീണ ഷമ്മീസ് ശരിയാക്കാൻ പോലും ശ്രമിച്ചില്ല.
“ഇപ്പോൾ… ഇപ്പോൾ എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലടാ,” അവൾ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു പുതിയ ആത്മവിശ്വാസവും ഒപ്പം പ്രലോഭനവും നിറഞ്ഞു നിന്നു. വിഷാദത്തിൻ്റെ കറുത്ത നിഴലുകൾ മാഞ്ഞുപോയി.
ne vannuu allee🥵