ജന്മാനന്തരബന്ധം 2 [Alchemist] 67

 

 

 

 

എങ്ങനെ അവളെ വിളിക്കും അവസാനം രണ്ടും കൽപ്പിച്ച് ഞാൻ അവളെ വിളിച്ചു. ദേവ്ന…. താഴെ അമ്മ വിളിക്കുന്നു. അവൾ പെട്ടന്ന് ഞെട്ടി കയ്യിലെ സിന്ദൂരം അവളുടെ ഇടത്തേ കണ്ണിൻ പോയി.

 

 

 

ഞാൻ പെട്ടന്ന് അവളുടെ കണ്ണ് തുറന്നുവച്ച് പതിയെ ഊതി. ആ മാൻപേട കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ ചെറിയ മന്ദഹാസം കണ്ടു. പെട്ടന്ന് ഞാൻ കയ്യെടുത്തു. സോറി… വിറയലോടെ ഞാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി. എന്നിട്ട് ഞാൻ വേഗത്തിൽ പടിഓടിയിറങ്ങി.

 

 

 

 

വേഗം തീൻമേശയുടെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു. അവിടെ അച്ഛൻ വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

അച്ഛൻ – നീ മോളെ വിളിചോ.

 

ഉവ്വ് ഞാൻ വിളിച്ചായിരുന്നു.

 

പെട്ടന്ന് വെള്ളികുലുസിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് നോക്കി. ഒരോ ദിനം കഴിയുമ്പോളും അവളുടെ സൗന്തര്യം കൂടി വരികയാണ് എന്നതിൽ സംശയമില്ല. അവളുടെ ചാര കണ്ണുകൾ എന്റെ മനസ്സിന്റെ അറ തുറന്നു. അവൾ എന്റെ കണ്ണിൽ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ്. ഇടതു കണ്ണ് ചുവന്നിട്ടുണ്ട്. അവൾ വന്ന് എന്റെ അടുത്തുള്ള കസാരയിൽ ഇരുന്നു.

 

 

 

 

 

 

അപ്പോഴേക്കും ഭാക്കിയുള്ളവർ ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവർ എഴുന്നേറ്റു. ഹാളിന്റെ ഇടതു വശത്തിന്റെ കോർണ്ണറിൽ ആണ്‌ അടുക്കള.

നീ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നില്ലേ. വളരേ പരിജയമുള്ളവരോട് സംസാരിക്കുന്നത് പോലെയാണ് അവൾ എന്നോട് സംസാരിക്കുന്നത്. എന്റെ മനസ്സു വായിച്ചെന്നത് പോലെ അവൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ശേഷം ഒഴുക്കൻ മട്ടിൽ ചോദിച്ചു. എന്നെ ഒന്ന് ആർ.ജി ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആക്കിത്തരുമോ ?