ജെസ്സി മിസ്സ് 11 [ദുഷ്യന്തൻ] 131

“ നീ ദേ മുഖം ഒക്കെ തുടക്ക്. വാ നിൻ്റെ അമ്മ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് നേരം കുറേയായി. ”

“ നീ വാ.. ബാക്കി നമുക്ക് നോക്കാമെടാ.. നീ പേടിക്കാതെ. ഒന്നില്ലേലും നീ പെഴച്ചുപോയതിൽ എനിക്കുമില്ലേ ഒരു പങ്ക് ”എൻ്റെ മുഖത്തെ ഭാവം കണ്ട് ചേട്ടൻ ഒന്ന് ചിരിച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അതെന്തായാലും എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം തന്നു.
തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന വഴി കൂടുതൽ സംസാരം ഒന്നും ഞങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ കടന്നു വന്നില്ല. ചേട്ടൻ്റെ കൈ അപ്പോഴും എൻ്റെ തോളിലൂടെ ഇട്ടിരുന്നു.

വീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോ അമ്മ മുറ്റത്ത് മാവിന് താഴെ നിന്ന് ആരെയോ വിളിക്കുവാണ്. ഞങ്ങളെ കണ്ടപ്പോ ധൃതിയിൽ കോൾ കട്ടാക്കി ഞങ്ങൾക്ക് അടുത്തേക്ക് വന്നു. കണ്ണൻ ചേട്ടൻ്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയുള്ള അമ്മയുടെ പുഞ്ചിരിയിൽ ഞങ്ങള് നിന്നുരുകി.

“ എന്താ കാര്യം.. എന്തിനാ പെട്ടന്ന് വരാൻ പറഞ്ഞേ??”

എൻ്റെ കുരു പൊട്ടി ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“ അതൊക്കെയൊണ്ട്.. ഒരു പത്ത് മിനിട്ട് വെയിറ്റ് ചെയ്യ്. ”

“ അനിതാമ്മേ ഒള്ള കാര്യം പറ.. ചുമ്മാ സസ്പെൻസ് ഇടാതെ. ഇപ്പൊ അതിനൊള്ള മൂടല്ല.”
ചേട്ടനും അൽപ്പം തറപിച്ചാണ് അമ്മയോട് സംസാരിച്ചത്.

അമ്മയ്ക്ക് അത് മനസ്സിലാകുകയും ചെയ്തു.

“ നിങൾ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ചൊടിക്കുന്നത് പിള്ളാരെ…
ദേ കണ്ണാ അകത്ത് നിൻ്റെ അമ്മ ജെസ്സി മോളോട് സംസാരിക്കാൻ ഇരിക്കുവാ. ഒരു കല്യാണ ആലോചനയൊക്കെ ആണ്. ഞാൻ ഇപ്പോ ദേ ചേട്ടൻ വിളിച്ചപ്പോ പുറത്തോട്ട് വന്നതാ..”

“ കല്യാണമോ.. ആർക്ക്..??”

“ നിങ്ങടെ!!. രധേച്ചിക്ക് മോളെ പിരിയാൻ വയ്യാണ്ടായി.
നിങ്ങടെ കല്യാണം നടന്നാ പിന്നെ അത് ഓകെ”