“ജോജോ! നീ മിണ്ടാതെ ഇരുന്നേ. നിനക്ക് വേറെ പണിയൊന്നുമില്ലേ?”
താര ഒരു താക്കീത് പോലെ അവനെ നോക്കി.
പക്ഷേ ജോജോ വിടാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. അവൻ ഒരു നിഷ്കളങ്കനെപ്പോലെ അഭിനയിച്ചു.
“മിസ്സേ, അസൂയക്കാർ പലതും പറയുന്നുണ്ട്. ടീച്ചർക്ക് കണ്ണൊന്നും തട്ടാതെ ഇരിക്കണമെങ്കിൽ ഇതൊക്കെ പുറത്തു പറയണം. അതിനാണ് ഞാൻ…”
”പിന്നെ! തത്കാലം നീ ഒന്നും പറയണ്ട. മിണ്ടാതിരിക്കാൻ നോക്ക്!”
താര അവനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ ദേഷ്യം കണ്ടപ്പോൾ ക്യാപ്റ്റൻ തത്കാലം ഒന്ന് പിൻവാങ്ങി. കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടു പോകുമെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. എങ്കിലും ജോജോയുടെ നാവിൽ നിന്നും വീണ ആ വിശേഷണങ്ങൾ അയാളുടെ ഉള്ളിൽ താരയോടുള്ള ആസക്തിയുടെ തീ ജ്വലിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ബലൂൺ വീണ്ടും ഉയരത്തിലേക്ക് പായുമ്പോൾ, കൊട്ടയ്ക്കുള്ളിലെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. വായുവിൽ തണുപ്പുണ്ടെങ്കിലും താരയുടെ മുഖം അപമാനം കൊണ്ട് ചുട്ടുപൊള്ളുകയായിരുന്നു.
ആ കയ്പ്പേറിയ അനുഭവങ്ങളും പരിഹാസങ്ങളും നിറഞ്ഞ ബലൂൺ യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം എങ്ങനെയൊക്കെയോ ആണ് താര അന്നത്തെ പകൽ തള്ളിനീക്കിയത്. രാത്രിയായതോടെ റിസോർട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം മാറി. കുട്ടികളുടെ പാട്ടും ബഹളവും പാർട്ടിയുമായി ആകെ ആഘോഷത്തിമിർപ്പിലായിരുന്നു എല്ലാവരും. എന്നാൽ ആ തിരക്കുകളിൽ നിന്നൊഴിഞ്ഞ്, രാത്രി പതിനൊന്നോടെ താര തന്റെ മുറിയിലേക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസത്തോടെ മടങ്ങി.
ശരീരത്തിലെ തളർച്ച മാറ്റാൻ ഫ്രഷാകാനായി വസ്ത്രങ്ങൾ മാറുമ്പോഴാണ് താര ആ നടുക്കുന്ന സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. അരക്കെട്ടിൽ എപ്പോഴും സുരക്ഷിതമായി കിടക്കാറുള്ള ആ മൂന്ന് പവന്റെ സ്വർണ്ണ അരഞ്ഞാണം അവിടെയില്ല! ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം നിലച്ചുപോയതുപോലെ അവൾ തറഞ്ഞുനിന്നു.
