പക്ഷേ, എന്നെ ഏറ്റവും തളർത്തിയത് അമ്മയുടെ ആ നിശബ്ദതയായിരുന്നു. അവൾ അയാളെ തള്ളി മാറ്റുന്നില്ല… കരയുന്നില്ല… ഒരു കല്ലുപ്രതിമയെപ്പോലെ അമ്മ അയാൾക്ക് നിന്നു കൊടുക്കുകയാണ്. എന്റെ കടങ്ങൾ വീട്ടാൻ സ്വന്തം ശരീരം ഒരു വിലപേശൽ വസ്തുവാക്കി മാറ്റേണ്ടി വന്ന ഒരമ്മയുടെ അങ്ങേയറ്റത്തെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ!
പൊറിഞ്ചുവിന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് അടുക്കുമ്പോൾ, അവർ കണ്ണുകൾ മുറുക്കെ അടച്ചു. ഒരുപക്ഷേ, ഈ അപമാനം സഹിച്ചാൽ നാളെ തന്റെ മകന് സമാധാനമായി ഉറങ്ങാമല്ലോ എന്ന ആ ഒരു ചിന്തയാകാം എന്റെ അമ്മയെ അവിടെ തളച്ചിട്ടത്. ആ നശിച്ച കടത്തിന്റെ ഭാരം അമ്മയുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെ അത്രമേൽ തകർത്തു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
പലിശക്കാരൻ പൊറിഞ്ചു ഒരു കാട്ടുമൃഗത്തെപ്പോലെ എന്റെ അമ്മ രജനിയുടെ മേൽ പടർന്നു കയറുകയാണ്.
“വിടൂ… പൊറിഞ്ചൂ… വിടൂ…” അമ്മ അയാളുടെ കൈകളെ തടയാൻ നോക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ആ തടയലിന് ഒരു ആവേശത്തിന്റെ കുറവുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ പ്രതിരോധം അത്ര ശക്തമല്ലാത്തത് കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് വെമ്പി. ഇങ്ങനെയൊരു അവസരത്തിൽ അയാളുടെ കരണക്കുറ്റി നോക്കി പൊട്ടിക്കേണ്ട അമ്മ ഇന്ന് എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ തളർന്നു നിൽക്കുന്നത്?
“അടങ്ങില്ലെടി പെണ്ണേ… നിന്റെ കെട്ടിയോൻ ചത്തിട്ട് കാലം കുറെയായില്ലേ… നിനക്കും വേണ്ടേടി ഒരു സുഖമൊക്കെ…” പൊറിഞ്ചു ആക്രാന്തത്തോടെ പറഞ്ഞു. അയാളുടെ തഴമ്പിച്ച പരുക്കൻ കൈകൾ അമ്മയുടെ നൈറ്റിയുടെ മുകൾഭാഗത്തെ വിടവിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറി.
