അമ്മ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാഞ്ഞു നിന്നു.
“എടാ അപ്പൂ… അമ്മയ്ക്ക് പേടിയൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ ആ വാസു പരുക്കനാണെന്നാ കേട്ടത്. അവൻ അങ്ങ് ആകെ പൊളിച്ച് കളയുമോ?”. അമ്മ അൽപ്പം കാമത്തോടെ ചോദിച്ചു. എനിക്ക് അമ്മയുടെ കഴപ്പ് മനസ്സിലായി.
“പൊളിക്കട്ടെ അമ്മേ… അവൻ എത്ര ആഞ്ഞ് പണിയുന്നോ അത്രയും സുഖം എൻ്റെ അമ്മയ്ക്ക് കിട്ടുമല്ലോ. ഈ ചരക്ക് ശരീരം ഒന്ന് ഉലഞ്ഞാലേ ഈ കടം വീടുകയുള്ളൂ… അത് എൻ്റെ ചക്കരയമ്മയ്ക്ക് ഓർമ്മ വേണം.”. ഞാൻ അമ്മയുടെ ചന്തിയിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു. മുറ്റത്ത് ഒരു കാറിൻ്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. വാസു എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ വാസു ഒറ്റയ്ക്കാണ് വന്നീരിക്കുന്നത്.
“വാതിൽ തുറക്ക് അമ്മേ… നിന്റെ ഈ കാമരൂപം കണ്ട് അവൻ ഉഷാറാവട്ടേ.”. ഞാൻ അമ്മയുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു, അമ്മ ഒന്ന് ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു, സാരിയുടെ വിടവിലൂടെ തന്റെ ആ കൊഴുത്ത വയർ ഒന്നുകൂടി വെളിവാക്കി ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. ആ ആനച്ചന്തികൾ ആടി ഉലയുന്നത് നോക്കി നിന്നു.
വാതിൽ തുറന്നതും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന രജനിയെ കണ്ട് വാസുവിന്റെ കണ്ണുകൾ തള്ളിപ്പോയി.
ആ ചന്ദന സാരിയുടെ വെളുപ്പിൽ അമ്മയുടെ ഉടൽ ഒരു പാൽകുടം കവിഞ്ഞൊഴുകുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകണം. അഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മുന്താണിയും, ആ വിയർപ്പിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഇടുങ്ങിയ ബ്ലൗസും കണ്ടപ്പോൾത്തന്നെ അയാളുടെ നോട്ടം അമ്മയുടെ ആ പഴുത്ത ചക്കരമുലകളിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി.
ഞാൻ ഒട്ടും വൈകിക്കാതെ അങ്ങോട്ട് ചെന്നു.
“വാസു അണ്ണാ… അണ്ണൻ വരുമെന്ന് വിചാരിച്ചില്ല, കയറിയിരിക്കൂ…” എന്ന് പറഞ്ഞു സ്വീകരിച്ചു,
