രാഘവൻ ഏലിയാമ്മയെ തന്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകൾ കൊണ്ട് വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. അവന്റെ നഖങ്ങൾ അവളുടെ ചർമ്മത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ഏലിയാമ്മയ്ക്ക് അത് വേദനയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ശത്രുവിനെ (കാമകിങ്കരനെ) നേരിടാനുള്ള കരുത്തായിട്ടാണ് തോന്നിയത്. “പോ… പോയി മുകളിലെ ആ കറുത്ത രൂപത്തെ ഇല്ലാതാക്ക്!” അവൾ അവന്റെ ചെവിയിൽ അലറി.
രാഘവൻ ഒരു വേട്ടമൃഗത്തെപ്പോലെ ഔട്ട് ഹൗസിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ചാടി. അവന്റെ ലക്ഷ്യം മുകളിലത്തെ നിലയിലുള്ള അലീനയുടെ മുറിയായിരുന്നു.
മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ കാമകിങ്കരൻ അലീനയുടെയും ജോസഫിന്റെയും മധ്യത്തിൽ ഒരു കറുത്ത പുകപോലെ നൃത്തം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ജോസഫ് ഇപ്പോൾ കാമകിങ്കരന്റെ ഓരോ ചലനവും തന്റെ ശരീരത്തിൽ അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. തന്റെ ഭാര്യയുടെ ശരീരത്തിൽ കാമകിങ്കരൻ നടത്തുന്ന ഓരോ പരീക്ഷണങ്ങളും ജോസഫിനെ കൂടുതൽ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു.
പെട്ടെന്ന്, മുറിയുടെ വാതിൽ തകർന്നു വീണു.
വന്യമായ രൂപത്തിൽ രാഘവൻ അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു. കാമകിങ്കരൻ മെല്ലെ തിരിഞ്ഞുനിന്നു. രണ്ട് ശക്തികൾ—ഒന്ന് പുരാതനമായ ഒരു കുട്ടിച്ചാത്തനും, മറ്റൊന്ന് മന്ത്രശക്തിയാൽ ഉണർത്തപ്പെട്ട ഒരു മനുഷ്യ മൃഗവും.
അലീന പേടിയോടെ കട്ടിലിന്റെ മൂലയിലേക്ക് ചുരുങ്ങി. ജോസഫ് എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പകച്ചുനിന്നു. രാഘവൻ കാമകിങ്കരന് നേരെ കുതിച്ചു. പക്ഷേ, കാമകിങ്കരൻ ഒരു നിഴൽ പോലെ വഴുതിമാറി. മുറിക്കുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് ചൂടുപിടിച്ചു. തടികൾ കരിയുന്ന ഗന്ധം അവിടെ പടർന്നു.
