ഇട്ടിയവിര വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഭൈരവന്റെ കാൽക്കൽ വീണു. “സ്വാമീ… രക്ഷിക്കണം. എന്റെ കുടുംബം തകരുകയാണ്. ഏലിയാമ്മ കാണിച്ച ചതിക്ക് ഞാനല്ലല്ലോ ഉത്തരവാദി?”
ഭൈരവൻ പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. “സ്ത്രീകളുടെ ഉള്ളിലെ കനൽ ഊതിവീർപ്പിച്ചത് നീ തന്നെയാണ്. അധികാരത്തിന് വേണ്ടി നീ അവരെ കാമകിങ്കരന് കാഴ്ചവെച്ചു. ഇപ്പോൾ അവൻ നിന്റെ മരുമകളെയും കീഴടക്കിയിരിക്കുന്നു.”
മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ, കാമകിങ്കരന്റെ കറുത്ത കൈകൾ രാഘവന്റെ കഴുത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ഏലിയാമ്മ നൽകിയ ആസുരശക്തി രാഘവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പുകപോലെ പുറത്തേക്ക് പ്രവഹിച്ചു. അവന്റെ ശരീരം മെല്ലെ മരവിക്കാൻ തുടങ്ങി. രാഘവൻ ഭിത്തിയിൽ ചാരി തളർന്നിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ജീവൻ അകലുന്നത് അലീന പേടിയോടെ നോക്കിനിന്നു.
കാമകിങ്കരൻ രാഘവനെ ഉപേക്ഷിച്ച് അലീനയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഇപ്പോൾ പുത്തൻ ചോരയുടെ മണം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജോസഫ് ഒരു മൂലയിൽ തളർന്നു കിടക്കുകയാണ്; തന്റെ ഭാര്യയുടെ മുന്നിൽ നടക്കുന്ന ഈ അതിക്രമങ്ങൾ തടയാൻ അവന് കഴിയുന്നില്ല. അവന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ആ നിഴലുകളുടെ ലഹരിയിലായിരുന്നു.
അലീനയുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ രക്തത്തിൽ കുതിർന്നിരുന്നു—അത് അവളുടേതല്ല, രാഘവന്റേതായിരുന്നു. കാമകിങ്കരൻ അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചുയർത്തി. അവന്റെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ അവളുടെ ആത്മാവിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. അലീനയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ പേടി തോന്നിയില്ല. പകരം, അവൾക്ക് അവനോട് ഒരുതരം വന്യമായ ആരാധന തോന്നിത്തുടങ്ങി. രാഘവനെപ്പോലെയുള്ള ഒരു കരുത്തനെ നിഷ്പ്രയാസം കീഴടക്കിയ ആ ശക്തിക്ക് മുന്നിൽ അവൾ തന്നെത്തന്നെ സമർപ്പിച്ചു.
