താഴെ, ഭൈരവൻ എഴുന്നേറ്റു. അവൻ തന്റെ വടി കൊണ്ട് തറയിൽ മൂന്ന് തവണ അടിച്ചു. പെട്ടെന്ന് ബംഗ്ലാവിലെ വിളക്കുകൾ എല്ലാം അണഞ്ഞു. കടുത്ത ഇരുട്ട്.
”കാമകിങ്കരാ… നിന്റെ സമയം കഴിഞ്ഞു! താഴേക്ക് വരൂ!” ഭൈരവൻ ഗർജ്ജിച്ചു.
മുകളിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ കാറ്റടിച്ചു. ഗോവണികൾ ഞെരങ്ങി. കാമകിങ്കരൻ ഒരു നിഴൽ പോലെ താഴേക്ക് ഒഴുകി വന്നു. അവൻ ഭൈരവന് മുന്നിൽ നിന്നു. രണ്ട് അതിശക്തരായ വ്യക്തികൾ മുഖാമുഖം. ഭൈരവൻ തന്റെ കയ്യിലുള്ള ഭസ്മം കാമകിങ്കരന്റെ നേർക്ക് എറിഞ്ഞു.
കാമകിങ്കരൻ വേദനയോടെ ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു തരം മുരൾച്ച ഉയർന്നു.
”നീ വിചാരിക്കുന്നത് പോലെ ഇവനെ തളയ്ക്കാൻ എളുപ്പമല്ല ഇട്ടിയവിര,” ഭൈരവൻ പറഞ്ഞു. “ഇവന് ഒരു പുതിയ ഉടമ്പടി വേണം. ഈ കുടുംബത്തിലെ ഒരു ജീവൻ അവന് ബലി നൽകണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ അവൻ നിന്റെ ആജ്ഞാനുവർത്തിയായി തുടരൂ.”
ഇട്ടിയവിര സ്തംഭിച്ചുപോയി. “ആരുടെ ജീവൻ?”
ഭൈരവന്റെ വിരൽ മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് നീണ്ടു. “ആര് ഈ രാത്രിയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ അവനെ സ്നേഹിച്ചുവോ… അവൾ!”
അലീനയുടെ പേരാണ് ഭൈരവൻ പറയാതെ പറഞ്ഞത്.
ഏലിയാമ്മയുടെ രംഗപ്രവേശം
ഈ സമയം, മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്ന ഏലിയാമ്മ ഗോവണിയുടെ അരികിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ എല്ലാം കേട്ടു. രാഘവൻ മരിച്ചുവെന്ന വാർത്ത അവളെ തളർത്തിയില്ല, പകരം അവളിൽ ഒരു പുതിയ ചിന്ത ഉണർത്തി. അലീനയെ ഒഴിവാക്കിയാൽ കാമകിങ്കരൻ വീണ്ടും തന്റേതാകും.
”സ്വാമീ… അവൾ വേണ്ട. അവൾ ഈ കുടുംബത്തിന്റെ ഐശ്വര്യമാണ്. പകരം…” ഏലിയാമ്മയുടെ വാക്കുകൾ മുഴുമിപ്പിക്കാൻ ഭൈരവൻ സമ്മതിച്ചില്ല.
”നിന്റെ ഉള്ളിലെ കുതന്ത്രങ്ങൾ എനിക്കറിയാം ഏലിയാമ്മേ. ഇവിടെ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നത് ഞാനാണ്.”
