ബംഗ്ലാവിന്റെ അകത്തളങ്ങളിൽ ഭയാനകമായ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. ഭൈരവൻ ഉയർത്തിയ ചോദ്യം ഇട്ടിയവിരയുടെയും ജോസഫിന്റെയും കാതുകളിൽ ഒരു ഇടിമുഴക്കം പോലെ പതിച്ചു. അലീനയെ ബലികൊടുക്കണമെന്ന നിർദ്ദേശം ആ അന്തരീക്ഷത്തിലെ തണുപ്പിനെ ഇരട്ടിയാക്കി.
ജോസഫിന്റെ കുറ്റസമ്മതം
മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് വേച്ചുരുകി വന്ന ജോസഫ്, ഗോവണിയുടെ കൈപ്പിടിയിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ അലക്ഷ്യമായിരുന്നു, കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ആ നിഗൂഢ ലഹരിയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. അലീനയെ ബലികൊടുക്കണമെന്ന ഭൈരവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവനിൽ ആദ്യം തോന്നിയത് ഭയമല്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം നിസ്സംഗതയായിരുന്നു.
”അവൾ… അവൾ ഇതിനകം അവന്റേതായിക്കഴിഞ്ഞു സ്വാമീ,” ജോസഫിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു. “ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ കണ്ട കാഴ്ച… അത് അവൾ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. അവളിലെ സ്ത്രീ പൂർണ്ണമായും ആ കറുത്ത രൂപത്തിന് കീഴടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.”
തന്റെ ഭാര്യയെ രക്ഷിക്കുന്നതിന് പകരം, അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് സ്വന്തം ഭീരുത്വം മറയ്ക്കാനാണ് ജോസഫ് ശ്രമിച്ചത്.
കാമകിങ്കരൻ നൽകിയ ആ വന്യമായ സുഖം തനിക്ക് ഇനിയും വേണമെന്നും, അതിനായി അലീനയെ ഒരു ഇരയാക്കി നിലനിർത്തണമെന്നും അവന്റെ അധമമായ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു.
ഇട്ടിയവിരയുടെ തന്ത്രം
ഇട്ടിയവിര തന്റെ മകനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ പുച്ഛമായിരുന്നു. എങ്കിലും കുടുംബത്തിന്റെ പേരും പ്രതാപവും നിലനിർത്താൻ അലീനയെക്കാൾ നല്ലൊരു ബലിമൃഗം വേറെയില്ലെന്ന് അയാൾക്കും തോന്നി.
”ഭൈരവാ… അലീന ഈ തറവാട്ടിലെ രക്തമല്ല. അവൾ പുറത്തുനിന്ന് വന്നവളാണ്. അവളിലൂടെ കാമകിങ്കരൻ തൃപ്തനാകുമെങ്കിൽ, ഈ തറവാടിന് ദോഷമില്ലാത്ത രീതിയിൽ അത് നടത്തിക്കൊടുക്കാം.” ഇട്ടിയവിര തന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെ പണയം വെച്ചു.
