കാമകിങ്കരൻ ഈ സംഭാഷണങ്ങൾ കേട്ട് താഴത്തെ ഹാളിലെ ഒരു ഇരുണ്ട മൂലയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ അലീനയുടെ മുറിയിലേക്ക് തറഞ്ഞുനിന്നു. അവന് വേണ്ടത് വെറുമൊരു ഉടമ്പടിയല്ല, മറിച്ച് തന്നെ ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ ആധിപത്യമായിരുന്നു.
മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ, രക്തത്തിൽ കുതിർന്ന നിലയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്ന അലീന മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു. ജനലിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുന്ന മഞ്ഞ് അവളുടെ ശരീരത്തെ പൊതിഞ്ഞു. താഴെ തന്റെ ഭർത്താവും അമ്മായിയപ്പനും നടത്തുന്ന ചർച്ചകൾ അവൾ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്നെ ഒരു ചരക്കായി കാണുന്ന അവരോട് അവൾക്ക് വെറുപ്പ് തോന്നി.
കാമകിങ്കരന്റെ സ്പർശനം അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഒരു പുതിയ ശക്തി നൽകിയിരുന്നു. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ പഴയ അലീനയാകാൻ താല്പര്യമില്ല. അവൾ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ആ കാമകിങ്കരന്റേതിന് സമാനമായ ഒരു തിളക്കം വന്നിരിക്കുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ പടികൾ ഇറങ്ങി താഴേക്ക് വന്നു. അവളുടെ ഓരോ ചുവടിലും തറവാട്ടിലെ മരപ്പലകകൾ താളാത്മകമായി ശബ്ദിച്ചു. ഹാളിന്റെ നടുവിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾ ഭൈരവനെയും ഇട്ടിയവിരയെയും രൂക്ഷമായി നോക്കി.
”നിങ്ങൾ ആരെയാണ് ബലികൊടുക്കാൻ പോകുന്നത്?” അലീനയുടെ ശബ്ദം മാറിപ്പോയിരുന്നു. അതിൽ ഒരു അമാനുഷികമായ ഗാംഭീര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
ഭൈരവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. അലീനയുടെ ചുറ്റും ഒരു കറുത്ത വലയം രൂപപ്പെടുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. കാമകിങ്കരൻ അവളെ വെറുമൊരു ഇരയാക്കുകയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ‘തുണ’യാക്കി മാറ്റുകയാണ് ചെയ്തതെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി.
