അലീനയ്ക്ക് മന്ത്രവാദമറിയില്ല, പക്ഷേ അവൾക്ക് കാമകിങ്കരന്റെ ഹൃദയം അറിയാമായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ സാരിയുടെ തലപ്പ് മാറ്റി. തന്റെ മാറിലെ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ അവൾ വലിച്ചെറിഞ്ഞു.
”നീ ഇവനെ മന്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് തളയ്ക്കാൻ നോക്കുന്നു, എന്നാൽ ഞാൻ ഇവനെ എന്റെ ആത്മാവ് കൊണ്ട് ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു,” അലീന തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ കത്തി കൊണ്ട് സ്വന്തം കയ്യിൽ ഒരു മുറിവുണ്ടാക്കി.
രക്തം തറയിലെ കറുത്ത കല്ലുകളിലേക്ക് ഇറ്റുവീണു. ആ രക്തത്തിന്റെ ഗന്ധം കാമകിങ്കരനെ ഉണർത്തി. അവൻ മാതംഗിക്ക് നേരെ നീങ്ങുന്നത് നിർത്തി. അലീനയുടെ രക്തം അവന് മാതംഗിയുടെ മന്ത്രങ്ങളേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു.
ഇതുകണ്ട് പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ഭൈരവൻ തന്റെ വടി നിലത്ത് അടിച്ചു. “മാതംഗീ! സമയം കളയരുത്. ആ പെണ്ണിനെ വകവരുത്തൂ!”
ഭൈരവൻ മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിട്ടപ്പോൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ അഗ്നിനാളങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആ തീജ്വാലകൾ അലീനയ്ക്ക് നേരെ കുതിച്ചു. പക്ഷേ കാമകിങ്കരൻ ഒരു കവചം പോലെ അലീനയ്ക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. അഗ്നി അവന്റെ ശരീരത്തിൽ തട്ടി അണഞ്ഞുപോയി.
കാമകിങ്കരൻ ഇപ്പോൾ തന്റെ പൂർണ്ണരൂപത്തിലായിരുന്നു. അവന്റെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ ഭൈരവന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. അവൻ ഒരു ഭീകരമായ ഗർജ്ജനം മുഴക്കി. ബംഗ്ലാവിന്റെ ജനൽചില്ലുകൾ എല്ലാം തകർന്നു വീണു.
മാതംഗി തോറ്റു കൊടുക്കാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ മുടി അഴിച്ചിട്ടു. അവൾ ഒരു വന്യമായ നൃത്തം തുടങ്ങി. ആ നൃത്തത്തിന്റെ താളത്തിൽ കാമകിങ്കരന്റെ ഓരോ ചലനവും മന്ദഗതിയിലായി. അവൾ തന്റെ നഗ്നതയെ ഒരു വലയാക്കി മാറ്റി അവനെ അതിലേക്ക് കുരുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
